شناسایی و رتبه بندی چالش های یادگیرندگان در آموزش و بهسازی مجازی منابع انسانی (مطالعه موردی: دانشگاه شهید بهشتی)
چکیده
آموزش مجازی یکی از مهمترین مؤلفههای آموزش مستمر است و به اعتقاد سازمانها نقش و مزایای قابل ملاحظه ای در آموزش و بهسازی منابع انسانی دارد. اما باید خاطرنشان کرد که، تحقق این مزایا و استفاده بهینه از ظرفیتهای آموزش مجازی مستلزم شناسایی و رفع موانع پیش روی آن است. ازاینرو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی و رتبهبندی چالش های یادگیرندگان در آموزش و بهسازی مجازی منابع انسانی دانشگاه شهید بهشتی و به شیوه توصیفی- پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش کلیه کارکنان دانشگاه شهید بهشتی (166 نفر) بود که حداقل در یک دوره آموزش به صورت مجازی شرکت کرده بودند و تعداد 115 نفر از آنان به عنوان نمونه، بر اساس نمونهگیری تصادفی خوشهای و با استفاده از جدول کرجسی- مورگان انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامهای محققساخته بود که گویههای آن بر اساس مرور پیشینه پژوهش و مراجعه به مقالات و پایان نامه های مرتبط و مشابه طراحی و تدوین شد. روایی پرسشنامه مذکور توسط 5 نفر از صاحبنظران آموزش مجازی و منابع انسانی؛ و پایایی آن با محاسبه آلفای کرونباخ 95/0تأیید شد. دادههای حاصل با استفاده از شاخصهای آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (t تک نمونهای و آزمون رتبهبندی فریدمن) تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان دادند که مهمترین چالش های به کارگیری آموزش مجازی در آموزش و بهسازی منابع انسانی به ترتیب مربوط به چالش های آموزشی با میانگین رتبهای (99/2)، و زیرساختی- فنی با میانگین رتبهای (74/2) است. نتایج تحقیق همچنین نشان داد که، چالش های فرهنگی-اجتماعی و اخلاقی برای به کارگیری آموزش مجازی در آموزش و بهسازی منابع انسانی، از کمترین میزان اهمیت برخوردار هستند. کاربردهای یافتههای این تحقیق برای ارتقای استفاده از آموزش مجازی در راستای بهبود آموزش و توسعه منابع انسانی نیز مورد بحث قرار گرفته است.