ارزیابی آرایه های حروفی در بدیع فارسی از دیدگاه زبان شناسی، آواشناسی و واج شناسی
چکیده
هدف مقاله حاضر آن است تا ثابت کند آرایههایی که در کتابهای بدیع فارسی با مبنا قرار دادن حروف الفبا شناسانده شده اند، فاقد دقّت علمی و زیباییشناختی هستند. این پژوهش بر اساس دانشهای زبانشناسی، آواشناسی و واجشناسی سامان یافته و آرایههای حروفی از این دیدگاه آفتیابی شده است. نگارنده پس از بررسی آرای پژوهشگران قدیم و جدید حوزه بدیع لفظی به این نتیجه میرسد که مبنای زیباییشناختی همه آرایههای حروفی تکرار آواهاست، نه تعاریفی که از آنها ارائه شده است. در پایان پیشنهاد میکند، بدیع لفظی فارسی که دانش مطالعه موسیقی کلام است، بر اساس دانشهای به کار رفته در این مقاله بازبینی و بازنویسی شود تا جنبهای علمی پیدا کند.