بررسی روند شور- سدیمی شدن خاک در مناطق تاغکاری شده ی شهرستان تایباد، استان خراسان رضوی
چکیده
برای سالیان متمادی است که از جنس تاغ به منظور تثبیت ماسه های روان در کشور ایران استفاده می شود، این جنس در خاکهای با تهویه و رطوبت کم، دمای بالا و شوری زیاد بسیار مقاوم است. یکی از پیامد های منفی این جنس در مناطق تحت کشت، شور- سدیمی شدن خاک است. با توجه به وجود ماسه زارهای احیا شده در منطقه ی بیابانی تایباد در طی توالی زمانی بوسیله گونه زرد تاغ، میزان تغییرات شور- سدیمی شدن خاک سطحی در منطقه مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور 5 سایت متفاوت بر اساس سن کشت تاغ (41، 28، 19 و 11 ساله و یک سایت بدون گیاه به عنوان شاهد) انتخاب شدند. نتایج این پژوهش نشان میدهد که بیشترین مقدار شوری در سایت 41 ساله ( ds/m /0) و کمترین مقدار آن در سایت شاهد (ds/m 34/0) است. نسبت جذبی سدیم در طی توالی زمانی کاشت تاغ، یک روند افزایش را طی کرده است و از 49/3 میلیاکیوالان در لیتر در سایت شاهد به 5/12 میلیاکیوالان در لیتر در سایت 41 ساله رسیده است. و به موازات آن درصد سدیم قابل تبادل از 92/3 در سایت شاهد به 66/14 در سایت 41 ساله رسید. با توجه به نتایج این تحقیق، کشت گونه زرد تاغ در منطقه تایباد باعث سدیمی شدن خاک در مناطق تاغکاری، شده است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مهدی سرپرست — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
- حمیدرضا عسگری — دانشگاه گرگان