تحلیل اندیشه های مثبت گرایانه در مثنوی معنوی از منظر علم روانشناسی
چکیده
دنیای درونیات عالم ذهن و عالم روح- مقولهای است که از دیرباز بسیاری از شاعران عارف مسلک و روانشناسان قرون اخیر بدان پرداختهاند و در ایده بازتاب حالات درونی در دنیای بیرونی، با یکدیگر اتفاق نظر داشته اند. مثبتنگری به عنوان یکی از شاخههای علم روانشناسی، مفاهیمی همچون خوشبینی، اعتماد به نفس، ایمان و اعتقاد، عشق، امید، صبر در برابر مشکلات و... را در برمیگیرد که تمام آن ها را میتوان به طور مشروح در مثنوی مولوی یافت. در مقاله حاضر که پژوهشی میان رشتهای محسوب میشود، کوشش بر آن است تا با بررسی مؤلفههای روانشناسی مثبت و تطبیق آن با آرای مولانا که بهطور ویژه در مثنوی معنوی همچون روانشناسی حاذق، هزار توهای روان آدمی را کاویده است، گامی در مسیر تبیین اثرگذاریها و اثرپذیریهای دو مقوله روانشناسی و ادبیات گذاشته شود.