شناسایی باکتری‌های تجزیه کننده نفتالین جدا شده از خلیج فارس و دریای خزر به عنوان عوامل حذف کننده نفتالین از محیطهای آلوده
چکیده
بیش از 50 سویه باکتریایی از نمونههای آب دریا و در حضور نفتالین به عنوان تنها منبع کربن و انرژی جداسازی شدند. از میان این سویهها، سه باکتری که دارای توانایی بالا در رشد و مصرف نفتالین بودند به منظور مطالعه بیشتر انتخاب شدند. بررسیهای بیوشیمیایی و مولکولی بر روی آنها مشخص کرد که دو باکتری جداسازی شده از خلیج فارس (سویههای pg-10 و pg-48) به گروه باکتری‌های هیدروکربنوکلاستیک تعلق دارند. در حالیکه سویهی sa-58 که از دریای خزر به دست آمده بود، به این گروه متعلق نیست. پژوهشها نشان میدهد که میزان تجزیه نفتالین پس از یک هفته انکوباسیون در دمای30 درجه سانتیگراد توسط سویههای pg-10، pg-48 و sa-58 به ترتیب 2/91، 5/78 و 3/87 درصد است. همچنین، اثر افزودن سالیسیلات بر تجزیه زیستی نفتالین بررسی شد. میزان تجزیه نفتالین توسط سویههای pg-10 و pg-48 در حضور سالیسیلات افزایش مییابد. حال آنکه تجزیهی زیستی نفتالین توسط سویه sa-58 در حضور سالیسیلات حدود 30 درصد کاهش یافت. این سویهها قادر به رشد بر روی سایر ترکیبات نفتی از قبیل نفت خام، نفت سفید، تولوئن و هگزان به عنوان تنها منبع کربن و انرژی بودند. بنابراین، از این باکتریها میتوان به عنوان ابزارهایی بالقوه برای پاکسازی محیطهای آلوده به ترکیبات نفتی استفاده کرد.