اپیدمیولوژی خودکشی و اقدام به آن در شهرستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شیراز طی سال های ۱۳۹۱-۱۳۸۸
چکیده
چکیده مقدمه: خودکشی از جمله مشکلات مهم بهداشت عمومی به شمار میرود که متأثر از مجموعهای از عوامل فردی و محیطی میباشد. مطالعه حاضر به منظور بررسی اپیدمیولوژی خودکشی و اقدام به آن و برخی از عوامل جمعیت شناختی مؤثر بر آن در شهرستانهای تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شیراز طی سالهای 91-1388 طراحی گردید. روش ها: مطالعه مقطعی حاضر بر روی 17342 مورد خودکشی و اقدام به آن در شهرستانهای تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام گردید. جهت جمعآوری دادهها از چک لیست گزارش ماهانه برنامه پیشگیری از خودکشی استفاده شد. دادهها با استفاده از روشهای آماری توصیفی و استنباطی (آزمون مجذورکای و آزمون مجذور کای برای روند) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتا یج: به طور متوسط میزان خودکشی در شهرستانهای مذکور 85/3 در صد هزار نفر در سال بود. اغلب موارد خودکشی در مردان (8/50%) رخ داد. بیشترین موارد خودکشی را مجردها (7/49%)، گروه سنی 24-15 سال (9/42%) و زنان خانهدار (1/34%) به خود اختصاص داده بودند. در مقابل به طور متوسط میزان اقدام به خودکشی 53/99 در صد هزار نفر در سال بود. اکثریت موارد اقدام در زنان (5/60%)، مجردین (7/56%) و گروه سنی 24-15 سال (3/57%) مشاهده گردید. بحث و نتیجه گیری: علیرغم پایین بودن میزان خودکشی در شهرستانهای استان فارس، رفتارهای مرتبط با خودکشی از جمله اقدام به خودکشی و خودکشی با برخی از عوامل جمعیت شناختی مرتبط بوده است. لذا تدوین برنامهریزیهای جدی جهت کاهش این مشکل ضروری میباشد.