مقاله

تاثیر ۸ هفته تمرین هوازی بر میزان هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی در مردان جوان غیر ورزشکار

محمد ابراهیم بهرام، mohammad ebrahim bahram مهدی نجاریان، mahdi najjarian منصور سیاح، mansoor sayyah trauma research center, kashan university of medical sciences, kashan, i. r. iran.کاشان، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، مرکز تحقیقات تروما حسین مجتهدی، hosein mojtahedi

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

سابقه و هدف: در بین ریسک فاکتورهای قلب و عروق، هموسیستئین یک عامل خطرساز جدی است. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی بر میزان هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی و هم­چنین تعیین همبستگی بین هموسیستئین و vo2max بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر به­روش نیمه تجربی و نمونه گیری تصادفی در دسترس، بر روی 28 نفر از 240 دانشجوی پسر دانشگاه علم و صنعت ایران که واحد تربیت بدنی (1) را اخذ کرده بودند، انجام شد (سن = 24/1 ± 14/19 سال، وزن = 76/11 ± 13/70 کیلوگرم، قد = 86/5 ± 42/175 سانتی­متر، و درصد چربی = 98/5 ± 11/19). گروه تجربی در پیش- و پس­آزمون، شامل نمونه گیری خون و تست فزاینده بروس ( vo2max) و در یک برنامه تمرینی، شامل 8 هفته تمرین هوازی با سه جلسه تکرار در هفته و با شدت 60 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه شرکت کردند. ارزیابی اثربخشی تمرینات با آزمون­های آماری سنجیده شد. نتایج: اختلاف معناداری در میزان هموسیستئین گروه تجربی و شاهد در پس آزمون مشاهده نشد (75/0= p). در حداکثر اکسیژن مصرفی گروه تجربی در پس آزمون با گروه شاهد، اختلاف معناداری به­دست آمد (0001/0= p). اما همبستگی معناداری بین هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی مشاهده نشد (16/0= p=0/40 ،r). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد تمرین هوازی منتخب، بر غلطت هموسیستئین پلاسمای مردان جوان غیرفعال، تاثیری ندارد. اما vo2max آ نان را افزایش می­دهد.

اسناد مشابه