رابطه ی مهارت های ارتباطی با عملکرد آموزشی - پژوهشی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
چکیده
نظام آموزش عالی کشاورزی برای بقای خود، به ارتباطات نیاز دارد و درک و شناخت بهتر از مهارتهای ارتباطات انسانی، موجب ارتقای سازمانی میشود. این تحقیق از نوع علی- معلولی است و با هدف تعیین رابطهی مهارت های ارتباطی با عملکرد آموزشی- پژوهشی اعضای هیأت علمی انجام شده است. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق، 120تن اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابعطبیعی ساری بود(120n=) که با استفاده از روش نمونهگیری عمدی ساده، 98 تن از اعضای هیأت علمی برای بررسی گزینش شدند(98n=). ابزار تحقیق از لحاظ روایی محتوایی برابر نظر شماری از اعضای هیأت علمی دانشگاه تهران در این زمینه تأیید شد و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ (بین 87/0 - 77/0) تأیید شد. پردازش دادهها با استفاده از نرمافزار spss نسخه 18 انجام شد. نتایج تحقیق نشان دادندکه میزان ضریب همبستگی بین مهارتهای ارتباطی ( مهارت گوشدادن مؤثر، مهارت نوشتاری، مهارت ارتباط شفاهی و مهارت کار با همکاران)، با عملکرد آموزشی- پژوهشی نمونه آماری مورد بررسی، (511/0rs=) میباشد که گویای ارتباط مثبت و معنادار بالا(01/0 p=)، بین مهارتهای ارتباطی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی مورد بررسی با عملکرد علمی آنان است. بنابراین، مشخص شد که با افزایش مهارتهای ارتباطی اعضای هیأت علمی، عملکرد علمی آنان نیز افزایش مییابد. در نهایت، بهمنظورارتقای عملکرد علمی اعضای هیأت علمی کشاورزی و منابع طبیعی بر مبنای یافتههای به دست آمده از پژوهش، پیشنهادها و راهکارهایی در جهت کمک به سیاستگزاران، مدیران و برنامهریزان نظام آموزش عالی کشاورزی ارایه شده است.