سیمای امام رضا (ع) در آینۀ شعر دعبل خزاعی و نظیری نیشابوری
چکیده
چکیده شاعران فراوانی در گسترۀ ادب عربی و فارسی سعی کرده اند، مناقب و فضائل خاندان عصمت و طهارت را در شعر خود بازتاب دهند و آن ها را به عنوان الگوهای متعالی بشری معرّفی کنند. دعبل بن علی خزاعی، شاعر مدّاح اهل بیت در روزگار عبّاسیان و نظیری نیشابوری، شاعر ایرانی سبک هندی، در بخشی از سرودههایشان، تبیین صفات انسانی و ترسیم جنبههای مختلف شخصیّت امام رضا (ع) را به عنوان تعهّد و رسالت ادبی خود برگزیدهاند. پژوهش حاضر، تلاش می کند با رویکردی توصیفی - تحلیلی، همسویی دو شاعر در این زمینه را مورد خوانش تطبیقی قرار دهد. یافتههای پژوهش نشان از آن دارد که امام (ع) در نگاه دو شاعر، نمونۀ واقعی انسان کامل در صفات انسانی هستند. تعهّد دعبل نسبت به بزرگداشت و دفاع از اهل بیت در شعرش به مراتب بیش از نظیری است و هر دو، شعر متعهّد خود را ابزاری برای شفاعتخواهی از امام در روز جزا قرار دادهاند.