بررسی کنایات شاهنامه در بخش تاریخی (رویکردی فرهنگ وارهای)
چکیده
فردوسی در شاهنامه برای بیان افکار و اندیشههایش نیروی تخیّل را بهکار میگیرد و گونههای مختلف خیال در تصویرپردازیهای او بازتابی هنرمندانه مییابد. او از کنایه که یکی از طبیعیترین راههای بیان و قویترین راه القای معانی است در مقایسه با دیگر صورخیال بیشترین بهره را میگیرد. این مقاله، پژوهشی است در مورد جمعآوری و تنظیم کنایههای موجود در بخش تاریخی شاهنامه که همراه شاهدمثال ارائه شده است. حاصل این پژوهش این است که بیشتر کنایات استخراج شده بخش مذکور از نوع کنایه فعلی و از گونه ایما است که بسیاری از کنایات بهکار رفته در آن در فارسی معاصر کاربرد دارند و برخی دیگر مخصوص شاهنامهاند.