مقایسه سطح مشارکت اجتماعی سالمندان استفاده کننده از وسایل کمک تحرکی با سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی

کریم ایوبی آواز، karim ayoubi avaz kodakyar ave., daneshjo blvd, evin, university of social welfare and rehabilitation sciences, department of occupational therapyتهران، اوین، بلوار دانشجو، بن بست کودکیار، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، گروه کاردرمانی شهریار پروانه، shahriar parvaneh department of occupational therapy, university of social welfare and rehabilitation sciences, kodakyar ave., daneshjo blv, evin, tehran, iran.تهران، اوین، بلوار دانشجو، بن بست کودکیار، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، گروه کاردرمانی احمد علی اکبری کامرانی، ahmad ali akbari department of clinical sciences and research centre on aging, ,university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iranگروه علوم بالینی و مرکز تحقیقات سالمندی، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، تهران، ایران ویلیام میلر، william miller department of occupational science and occupational therapy, university of british columbia, bc, canadaگروه کاردرمانی، دانشگاه بریتیش کلمبیا، کانادا پوریا رضا سلطانی، pouria reza soltani department of statistics and computer, university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iranگروه آمار، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، تهران، ایران ستاره قهاری، setareh ghahari school of rehabilitation, queens university, on, canadaدانشکده توان بخشی، دانشگاه کوینز، آنتاریو، کانادا

چکیده

اهداف مشارکت اجتماعی از اجزای مهم سلامت در فرایند سالمندی و به عنوان بخشی از زندگی و یکی از اجزای کلیدی عملکرد به شمار می رود که باعث بهبود سلامت فیزیکی و روانی سالمندان می شود. این احتمال وجود دارد که استفاده از وسیله کمک تحرکی روی مشارکت اجتماعی سالمندان تأثیر گذارد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه وضعیت مشارکت اجتماعی سالمندان دارای وسیله کمک تحرکی با سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی در شهر تهران است. مواد و روش ها در این پژوهش مقطعی، سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی با سالمندانی که از وسیله کمک تحرکی استفاده می کنند، از نظر سطح مشارکت اجتماعی مقایسه شدند. 79 سالمند (39 زن و 40مرد)60 سال و بالاتر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و پرسشنامه های عادات زندگی، ارزیابی مختصر شناختی و پرسشنامه اطلاعات فردی را تکمیل شدند. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات برای داده های پیوسته دارای توزیع طبیعی از آزمون های تی و آنوا و برای داده های گسسته یا با توزیع غیرطبیعی از آزمون های کروسکال والیس و من-ویتنی استفاده گردید. یافته ها براساس نتایج تحقیق، سالمندانی که از وسیله کمک تحرکی استفاده می کردند، مشارکت اجتماعی کمتری در مقایسه با سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی داشتند (p<0/05). سالمندان گروه سنی 74-60 سال سطح مشارکت اجتماعی بالاتری نسبت به گروه سالمندان 89-75 سال داشتند (p<0/05). از نظر جنسیت و وضعیت تأهل بین سالمندان استفاده کننده از وسیله کمک تحرکی و بدون وسیله کمک تحرکی تفاوتی از نظر سطح مشارکت اجتماعی دیده نشد (p<0/05). نتیجه گیری نوع وسیله کمک تحرکی روی مشارکت اجتماعی سالمندان تأثیر می گذارد. نتایج نشان می دهد سالمندان با توانایی فیزیکی بالاتر، مشارکت بهتری دارند. سالمندان دارای وسیله کمک تحرکی برای مشارکت با محدودیت هایی در جامعه روبه رو هستند که لازم است گروه توانبخشی به بهبود مشارکت فرد در جامعه توجه بیشتری نمایند.