بررسی تأثیر توانمندسازی بر افزایش تعهد سازمانی (مورد مطالعه: دانشکده مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی)
چکیده
توانمندی کارکنان فرآیند نیل به بهبود مستمر در عملکرد سازمان از طریق ایجاد و گسترش نفوذ مبتنی بر صلاحیت افراد و گروه ها در تمام حوزه ها و وظایف است که بر عملکرد آن ها و عملکرد کلّی سازمان اثر می گذارد. توانمندی روانشناختی با توجه به مدل پیشنهادی «اسپریتزر» و تحقیقات «میشرا» مبتنی بر پنج بُعد متشکل از: احساس موثر بودن، احساس شایستگی، احساس معنادار بودن کار، احساس داشتن حق انتخاب یا خودسامانی و احساس اعتماد است؛ همچنین تعهد، وابستگی افراد به سازمان را نشان میدهد و بر اساس مدل مییر و آلن (1993)، دارای سه بُعد تعهد عاطفی، تعهد مستمر و تعهد هنجاری است. پژوهش حاضر تأثیر توانمندی بر افزایش تعهد سازمانی را در دانشکده مدیریت «دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز بررسی می کند و مدلی مفهومی مبتنی بر مدلهای «اسپریتزر» و مییر و آلن (1993) را پیشنهاد میکند. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی است و پژوهشی پیمایشی از شاخه همبستگی و از نوع همبستگی دومتغیری است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشکده مدیریت «دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز» به تعداد 58 نفر است. برای بهدست آوردن حجم نمونه از جدول مورگان استفاده شد. از میان پرسشنامههای توزیع شده در میان جامعه آماری، 36 مورد جمعآوری شد که نسبت پاسخ دهندگان حدود 62 درصد بود. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه است و دادهها با استفاده از شاخصهای آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدهاند که نتایج وجود رابطه معنادار مستقیم بین توانمندی و تعهد در نمونه مورد مطالعه را نشان میدهد و از میان ابعاد توانمندی، احساس مؤثربودن و احساس معنادار بودن، رابطه معناداری با افزایش تعهد سازمانی دارند و رابطهی بین سایر ابعاد و تعهد سازمانی تأیید نشد. در پایان با استفاده از آزمون «فریدمن» و آزمون «تعقیبی فریدمن» مؤلفههای توانمندی و تعهد سازمانی اولویتبندی شدند که احساس معناداربودن کار، احساس شایستگی و تعهد هنجاری، بالاترین اولویت را در جامعه نمونه دارند.