مقاله

کاربرد روش mi-gee در مقایسه دو روش درمانی برای زنان بیشتر از ۵۰ سال مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو

افشار شاه محمدی، afshar shahmohammadi university of social welfare and rehabilitationدانشگاه علوه بهزیستی و توان بخشی اکبر بیگلریان، akbar biglarian university of social welfare and rehabilitationدانشگاه علوه بهزیستی و توان بخشی عنایت اله بخشی، enayatollah bakhshi university of social welfare and rehabilitationدانشگاه علوه بهزیستی و توان بخشی خسرو خادمی کلانتری، khosro khademi kalantari shahid beheshti university of medical scienceدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

هدف: استئوآرتریت شدید زانو در زمره یکی از 5 بیماری قرار دارد که بیشترین سهم را در ایجاد ناتوانی در زنان و مردان غیر بستری سالمند دارد. در این پ‍ژوهش دو روش درمانی در زنان گروه سنی 75-50 سال مورد مقایسه قرار گرفتند. مواد و روشها: در این پژوهش تعداد 40 بیمار زن در گروه سنی 75-50 سال که به استئوآرتریت شدید زانو مبتلا بودند ، مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از تصادفی سازی در دو گروه با تعداد یکسان، روش درمان معمول برای گروه اول(کنترل) و روش درمان معمول همراه با کشش مفصلی برای گروه دوم ( مورد) در نظر گرفته شدند. متغیر پاسخ در این مطالعه ، شدت درد بیماران بود که به صورت دو حالتی( شدید ، ضعیف) و در 10 جلسه درمانی مورد سنجش قرار گرفت. به علت وجود داده های گم شده، داده ها به روش رگرسیونی multiple-imputation-based generalized estimating equations (mi-gee) و به کمک نرم افزار r مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج به صورت نسبتهای شانس و فواصل اطمینان مربوطه گزارش شده اند. یافته ها: در مدل رگرسیونی چند متغیره، ارتباط معنی دار آماری بین روش درمان و شدت درد بدست امده است. نسبت شانس درد در روش درمان معمول همراه با اعمال کشش مفصلی نسبت به روش درمان معمول برابر 28/0می باشد(65/0=12/0ci: %95). نتیجه گیری: درمان معمول همراه با اعمال کشش مفصلی درمقایسه با درمان معمول سبب کاهش معنی دار درد بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو می گردد.

اسناد مشابه