مقاله

بررسی اثر سایتوتوکسیک کانتاریدین بر بقای پروماستیگوت و آماستیگوت لیشمانیا ماژور در شرایط برون تنی

یحیی معروفی، yahya maroufi فاطمه غفاری فر، fatemeh ghaffarifar department of parasitology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, i. r. iran.تهران، تقاطع بزرگراه آل احمد و چمران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده پزشکی، گروه انگل شناسی پزشکی عبدالحسین دلیمی، abdolhossein dalimi زهره شریفی، zohreh sharifi زهیر حسن، zahir hasan

چکیده

سابقه و هدف: لیشمانیوزیس جلدی از مشکلات عمده سلامت در بسیاری از کشورها است. کانتاریدین جزو ترکیبات ترپنوئیدی است که در سوسک های خانواده meloidae و oedomeridae وجود داشته و ماده ایی تاول زاست. در طب سنتی کانتاریدین برای درمان زگیل به کار رفته است. هدف از این مطالعه تعیین اثر سایتوتوکسیک کانتاریدین بر بقای پروماستیگوت و ماکروفاژ آلوده به انگل لیشمانیا ماژور در شرایط برون تنی می باشد. مواد و روش ها: تحقیق حاضر با طراحی تجربی و با دوز 106 انگل در میلی لیتر و 105 ماکروفاژ آلوده به انگل صورت گرفت. اثر کانتاریدین با غلظت های 5/0 تا 50 میکروگرم در میلی لیتر، بر بقای پروماستیگوت و آماستیگوت لیشمانیا ماژوز در شرایط برون تنی پس از گذشت 72 و 48، 24 ساعت، با روش mtt تعیین شد. نتایج: کانتاریدین با غلظتµg/ml 50 وµg/ml 5/0 پس از 72 ساعت در پروماستیگوت ها به ترتیب 86/49 درصد و 26/14 درصد کشندگی داد. میزان کشندگی کانتاریدین با غلظتµg/ml 50 پس از 72 ساعت در ماکروفاژ آلوده به لیشمانیا ماژور 97/29 درصد و کانتاریدین با غلظت µg/ml 5/0، 33/2 درصد بود. درصد کشندگی کانتاریدین با غلظتµg/ml 50 وµg/ml 5/0 پس از 72 ساعت در ماکروفاژهای غیرآلوده به ترتیب، 86/22 و 23/15 بود. نتیجه گیری: کانتاریدین بر روی پروماستیگوت های لیشمانیا ماژور و ماکروفاژهای آلوده به انگل اثر کشندگی دارد. توصیه می شود که تحقیقات بیشتری در شرایط درون تنی جهت بررسی اثربخشی این ترکیب شیمیایی انجام شود.

اسناد مشابه