تأثیر اسانس های آویشن باغی (thymus vulgaris l.) و اکالیپتوس (eucalyptus globulus labill.) بر رشد، گلدهی و فعالیت آنزیم پراکسیداز در گلایول
چکیده
گلایول یکی از مهمترین گیاهان زینتی است که تولید آن به وسیله بیماری قارچی پوسیدگی فوزاریومی تهدید می شود. اسانس گیاهان آویشن باغی (thymus vulgaris l.) و اکالیپتوس (eucalyptus globulus labill.) به عنوان جایگزینی برای قارچ کش های شیمیایی برای ضدعفونی پداژه ها توصیه شده اند، اما تاکنون بررسی قابل توجهی در مورد اثرات این اسانس ها بر ویژگی های رویشی و گلدهی گلایول در شرایط گلخانه یا مزرعه انجام نشده است. به این منظور، پداژه های گلایول قبل از کاشت در اسانس آویشن باغی در غلظت های 1000، 2000 و 3000 پی پی ام، اسانس اکالیپتوس در غلظت های 2000، 4000 و 6000 پی پی ام و آب مقطر (شاهد) به مدت 14 ساعت خیسانده شدند. نتایج نشان داد که اسانس آویشن باغی در غلظت ppm1000 موجب افزایش تعداد برگ و گلچه، افزایش طول ریشه، تسریع گلدهی و افزایش تولید پداژه و پداژک شد. دیگر تیمارها موجب تأخیر جوانه زنی و گلدهی و کاهش معنی دار درصد جوانه زنی، ارتفاع و تعداد برگ، طول ریشه و کلروفیل شدند. تیمار با اسانس اکالیپتوس در غلظت های بیشتر از ppm2000 اثرات منفی بسیاری بر گلایول داشت، به طوری که در غلظت ppm6000 مانع جوانه زنی پداژه ها و در غلظت ppm4000 مانع گلدهی شد. فعالیت آنزیم پراکسیداز پداژه بعد از تیمار با هر دو نوع اسانس افزایش یافت اما با روندی متفاوت ادامه یافت. فعالیت این آنزیم در طول دوره رویشی در پداژه های تیمار شده با آویشن همچنان در سطح بالا باقی ماند، اما در پداژه های تیمار شده با اکالیپتوس به میزان قابل توجهی کاهش یافت.