بررسی ارتباط زیارت امام رضا(ع) با احساس شادکامی و رضایت از زندگی
چکیده
سابقه و اهداف: دین و مذهب از رکنهای اصلی فرهنگ هر ملتی است و جامعه را هویت و انسجام میبخشد و در افراد جامعه حس همبستگی به وجود میآورد. دستورهای دینی، مراسمها و آیینهای دینی، همگی عاملهایی است که میتواند در درمان و پیشگیری اختلالات روانی و همچنین برای ارتقای بهداشت روان، به نحو مؤثری به کار گرفته شود. اما یکی از مناسک دینی مؤثر در درمان اختلالات روانی، زیارت است که میتواند نقشی مهم در سلامت روان افراد داشته باشد. هدف پژوهش حاضر نیز تعیین رابطهی بین زیارت امام رضا(ع) با احساس شادکامی و رضایت از زندگی، از یک سو؛ و نقش زیارت در پیشبینی آنها، از سوی دیگر است. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی است و جامعهی آماری نمونه، زائران و مجاوران حرم امام رضا(ع) است؛ که 382 نفر از افراد در این پژوهش به شیوهی انتخاب در دسترس شرکت کردند. در این تحقیق برای سنجش نمرهی زیارت افراد، از پرسشنامهی محققساختهی زیات امام رضا(ع) استفاده شد، که دارای20 پرسش مربوط به نگرش به زیارت و عمل به زیارت بوده است. این پرسشنامه به صورت مقیاس لیکرت چهار درجهیی 1 تا(از کاملاً مخالفم تا کاملاً موافقم) تقسیم بندی شده است. دامنهی نمرههای کلی این پرسشنامه از 20- 80 است. افزون بر این، مقیاس احساس شادکامی آکسفورد و مقیاس رضایت از زندگی دینر، برای دو متغیر احساس شادکامی و رضایت از زندگی استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها نیز با استفاده از نرم افزار spss(نسخهی 20) و روشهای آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون دو متغیره انجام گرفت. یافته ها: یافتهها نشان داد که بین میزان نگرش و میزان عمل به زیارت امام رضا(ع) با احساس شادکامی و رضایت از زندگی، در سطح(001/0 p<)، همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین زیارت، پیشبینیکنندهی معنیداری در سطح(001/0 p<) برای احساس شادکامی و رضایت از زندگی بوده و میزان این تأثیر برای احساس شادکامی، 66/0beta=؛ و برای رضایت از زندگی، 49/0beta= بوده است. نتیجه گیری: در نتیجه میتوان گفت که زیارت امام رضا(ع) که آیینی مذهبی در جامعهی شیعی است، میتواند احساسات روانشناختی افراد را تحت تأثیر قرار دهد و زمینهی شادکامی و رضایت از زندگی آنها را فراهم نماید.