بررسی ارتباط سبک های دلبستگی باخودکارآمدی و خودمراقبتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو
چکیده
مقدمه و هدف: دیابت یکی ازعوامل تنشزای عمده و واقعی در زندگی است و کنترل آن متأثر از شبکه پیچیده ای از عوامل رفتاری، نگرش و مراقبت های سلامتی است. لذا نگرش به این بیماری مزمن بر اساس مدل زیستی رواناجتماعی، تلفیق ابعاد اجتماعی و روانشناختی آنرا ایجاب میکند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط سبکهای دلبستگی با خودکارآمدی و خود مراقبتی دربیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شده است. مواد و روش ها: این پژوهش توصیفی- تحلیلی برروی200 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو عضو انجمن دیابت شهرکرد که به روش نمونهگیری تصادفی وارد مطالعه شدند، انجام شد. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه مشخصات دموگرافیک، مقیاس دلبستگی بزرگسالان، مقیاس خودکارآمدی دیابت cids و خودمراقبتی بیماران دیابتی گلاسکو و توبرت بود. دادهها با استفاده ازنرمافزار spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد که بین سبکهای مختلف دلبستگی (ایمن، اجتنابی ودوسوگرا) با میزان خودکارآمدی و خودمراقبتی دیابت در سطح معنیداری )01/0(p =همبستگی وجود دارد. همچنین پیشبینی متغیرهای خودکارآمدی و خودمراقبتی دیابت از سوی سبکهای دلبستگی در سطح (05/0 p=) و (001/0( p = معنادار بود. بحث و نتیجهگیری: سبکهای دلبستگی متاثر از الگوهای فعال درونی و ساختار خاطراتی است که در روابط درونسازی شده است. بیماری به مثابه فقدان، تهدید، انزوا و وابستگی، رفتار دلبستگی را فعال میکند لذا بررسی سبکهای دلبستگی بیماران در روابط درمانی ضروری است زیرا به نظر میرسد یکی ازمهمترین عوامل مؤثر در ارتباطات درمانی، نوع سبک دلبستگی است که در دوران کودکی فرد شکل گرفته و در سنین بعدی ادامه مییابد.