شناسایی و تعیین میزان بیان mrna دو اسپلایس واریانت گیرنده µ اوپیوئیددی (hmor-۱a و hmor-۱o) در لمفوسیت های خون محیطی معتادان ترک کرده

نسیم وثوقی، n vousooghi ahid beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فرشاد روشن ضمیر، f roushanzamir ahid beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی علی گودرزی، a goodarzi sina cellular and molecularمرکز پژوهشی سلولی و مولکولی سینا تینا صداقتی، t sedaghati sina cellular and molecularمرکز پژوهشی سلولی و مولکولی سینا محمدرضا زرین دست، mr zarrindast shahied beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی تهران محمدرضا نوری دلوئی، mr noori daloii shahied beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه و هدف گیرنده µ اوپیوئیدی در بروز آثار سوء و نیز درمانی اوپیوئیدها مانند مرفین و هرویین نقشی اساسی دارد. این گیرنده در مسیرهای عصبی مربوط به اعتیاد در مغز به میزان زیادی بیان می شود. هدف این مطالعه، یافتن یک بیومارکر محیطی در مطالعات مربوط به اعتیاد از طریق بررسی میزان بیان mrna مربوط به دو اسپلایس واریانت گیرنده µ اوپیوئیدی، یعنـی hmor-1a و hmor-1o در لمفوسیت های خون محیطی معتادان ترک کرده، می باشد. روش بررسی این پژوهش از نوع مطالعات مورد– شاهدی و جامعه مورد بررسی، مذکر و شامل 2 گروه بودند: گروه مورد را افرادی تشکیل می دهند با میانگین سنی 1/6±5/33 سال که قبلا به اوپیوئیدها اعتیاد داشته و سپس مصرف این مواد را ترک کرده و مدت زمان زیادی از ترک اعتیاد آن ها گذشته است. گروه شاهد شامل افراد سالم داوطلب با میانگین سنی53/7±31 سال بود که سابقه اعتیاد به هیچ نوع ماده مخدری را نداشتند. برای ارزیابی میزان بیان mrna در لمفوسیت های خون گروه های مورد مطالعه، از روش real-time pcr و رنگ sybr green استفاده گردید. یافته ها میزان بیان mrna مربوط به hmor-1a در لمفوسیت های معتادان ترک کرده نسبت به گروه شاهد با کاهش معنادار به 33/0 میزان گروه شاهد رسید (001/0p). در مورد اسپلایس واریانت hmor-1o نیز نتایج مشابهی به دست آمد و میزان بیان mrna آن در لمفوسیت های معتادان ترک کرده به 38/0 میزان آن در گروه شاهد کاهش یافت (001/0p<). نتیجه گیری کمبود میزان بیان mrna دو اسپلایس واریانت گیرنده µ اوپیوئیدی، یعنی hmor-1a و hmor-1o، می تواند به عنوان یکی از عوامل احتمالی مستعدکننده ای در جهت گرایش افراد به اعتیاد مورد بررسی های بعدی قرار گیرد. اندازه گیری این میزان با استفاده از لمفوسیت های خون ممکن است به عنوان یک بیومارکر محیطی در شناسایی این افراد مورد استفاده قرار گیرد.