اثر تمرین استقامتی و مکمل سازی عصاره آبی بذر شنبلیله بر آنتی اکسیدان های پلاسما در رت های دیابتی شده نر
چکیده
هدف: از این مطالعه، بررسی اثر تمرین استقامتی و مکمل سازی عصاره آبی بذر شنبلیله (aefs) بر سوپراکسیداز دیسموتاز (sod) و کاتالاز (cat) در موش های دیابتی شده نر بود. روش شناسی: 80 سر موش نر پس از دیابتی شدن به روش تزریق درون سفاقی در شرایط استاندارد 12 ساعت نور و 12 ساعت تاریکی همراه با آب و غذای یکسان به 8 گروه: تمرین استقامتی (et)، تمرین استقامتی و دوز g/kg87/0 از عصاره شنبلیله (et-f1)، تمرین استقامتی و دوز g/kg74/1 از عصاره شنبلیله (et-f2)، دوز شنبلیله g/kg87/0 (f1)، دوز شنبلیله g/kg74/1 (f2)، گلی بن کلامید (g)، گلی بن کلامید و تمرین استقامتی (et-g) و کنترل دیابت (cd) تقسیم شدند. تمرینات استقامتی شامل شنا در تانکر به مدت 8 هفته و 5 جلسه یک ساعتی در هفته بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، نمونه های خون از قلب حیوان گرفته شده و برای اندازه گیری سوپر اکسیداز دیسموتاز (sod) و کاتالاز (cat) مورد استفاده قرار گرفت. نتایج: تحلیل واریانس یک راهه نشان داد یک دوره مصرف شنبلیله بدون فعالیت بدنی (f1 و f2) نیز موجب افزایش سوپراکسیداز دیسموتاز گروه f1 در مقایسه با گروه cd (001/0 >p ) و نه f2 (05/0 >p ) می گردد، اما میزان افزایشcat و sod در موش های دیابتی که دوزهای g/kg87/0 و g/kg74/1 شنبلیله مصرف کرده بودند متفاوت نبود. ترکیب تمرین شنا و شنبلیله در دوزهای مختلف باعث افزایش معنادار و خیلی بیشتری در فعالیت آنزیم های sod و cat شد (05/0 >p ). نتیجه گیری: در کل نتایج تحقیق حاضر نشان داد تمرین شنا و مکمل دهی شنبلیله در موش های دیابتی نر هر یک به صورت جداگانه ظرفیت آنتی اکسیدانی را بهبود می بخشند، اما در صورتی که تمرین شنا و مصرف عصاره آبی شنبلیله همزمان باشد این دو اثر هم افزایی داشته و اثرات تقویت کننده سیستم آنتی اکسیدانی بیشتر.