جایگاه سرمایه اجتماعی در توسعه پایدار سکونتگاه های روستایی (مطالعه موردی: بخش بیضاء، شهرستان سپیدان)
چکیده
در دو دهه اخیر مفهوم سرمایه اجتماعی به واسطه ارتباطش با مؤلفههای بنیادین اجتماعی شامل آگاهی، مشارکت، اعتماد، انسجام و شبکه اجتماعی در راستای توسعه پایدار جوامع بهویژه جوامع روستایی مورد تاکید قرار گرفته است. لذا برای رسیدن به توسعه پایدار روستایی، برخورداری از سرمایه اجتماعی از ضروریات میباشد. بر این اساس هدف اصلی مطالعه حاضر بر پایه تبیین نقش سرمایه اجتماعی در توسعه پایدار سکونتگاههای روستایی بخش بیضا استوار میباشد. این تحقیق پیمایشی با روش توصیفی- تحلیلی و ابزار آن پرسشنامه است. جامعه آماری پژوهش، جمعیت ساکن در 85 آبادی بخش بیضاء شهرستان سپیدان فارس (36737 نفر) بودند که از این میان 299 نفر از روستاییان ساکن در 77 روستای دارای جمعیت بیش از سه خانوار در بخش بیضا، مبتنی بر فرمول کوکران، به شیوه انتساب متناسب و به صورت تصادفی ساده، بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای توصیف داده ها از آماره های میانگین، واریانس و انحراف معیار و برای تحلیل آنها از ضریب همبستگی کندال تائو بی و رگرسیون چندگانه استفاده شد. مطابق یافته ها ارتباط معناداری در سطح 99 درصد بین سرمایه اجتماعی با توسعه پایدار سکونتگاههای روستایی وجود دارد. همچنین مولفههای آگاهی، مشارکت، انسجام و اعتماد با تبیین 3/85 درصد واریانس به عنوان متغیرهای پیشبینی کننده توسعه پایدار روستاهای بخش بیضا تعیین شدند.