تأثیر پماد و عصاره هیدروالکلی بادرنجبویه (melissa officinalis) بر ترمیم زخم و تغییرات بیوشیمیایی سرم در موش های صحرایی دیابتی القاشده با آلوکسان

عبدالرسول نامجو، abdolrasoul namjou associate professor, department of pathology, faculty of veterinary medicine, islamic azad university, shahrekord branch, shahrekord, iran.دانشیار، گروه پاتولوژی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران یاسین اسکندری، yasin eskandari doctor of veterinary medicine, faculty of veterinary medicine, islamic azad university, shahrekord branch, shahrekord, iranدکترای دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران محمود رفیعیان کوپایی، mahmoud rafieian professor, medical plants research center, shahrekord university of medical sciences, shahrekord, iranاستاد، مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران مهدی فرید، mahdi farid assistant professor, department of clinical sciences, faculty of veterinary medicine, islamic azad university, shahrekord branch, shahrekord, iranاستادیار، گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران

چکیده

سابقه و هدف: دیابت ملیتوس یک اختلال متابولیک با عوارض جانبی همچون تأخیر در ترمیم زخم است. در این مطالعه، تأثیرات مصرف خوراکی و کرم موضعی عصاره هیدروالکلی بادرنجبویه (melissa officinalis) بر روی ترمیم زخم پوست و تغییرات بیوشیمیایی سرم در موش های صحرایی دیابتی القاشده با آلوکسان ارزیابی شدند. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 36 سر موش صحرایی نژاد ویستار به صورت تصادفی به سه گروه کنترل، گروه دیابتی و گروه دیابتی تحت درمان تقسیم شدند. پس از بیهوشی، ضخامت کامل ناحیه پشتی پوست موش صحرایی به ابعاد mm 25 × 25 برداشته شد. 24 ساعت پس از عمل جراحی، زخم در گروه حیوانات دیابتی تحت درمان، به صورت موضعی با کرم 5 درصد و به صورت خوراکی با عصاره بادرنجبویه (mg/kg 2500) با گاواژ خورانده شد. در گروه کنترل و کنترل دیابتی درمانی صورت نگرفت. ناحیه سطح زخم به روش خطی و تصویری در روزهای 4، 7، 14 و 21 اندازه گیری و برای ارزیابی ترمیم زخم و هیستوپاتولوژیک نمونه برداری انجام شد. در پایان مطالعه، نمونه خون برای اندازه گیری قند و فاکتورهای بیوشیمیایی‎ها به روش استاندارد گرفته شد. یافته ها: مصرف عصاره بادرنجبویه در موش های صحرایی دیابتی، به طور معنی دار سبب کاهش گلوکز، کلسترول، لیپوپروتپین های با دانسیته پایین و کراتین فسفوکیناز در مقایسه با گروه کنترل دیابتی شد (05/0p<). مطالعات هیستوپاتولوژیک نشان داد که روند پوشش دارشدن، افزایش تراکم رشته های کلاژن و ترمیم زخم در گروه درمان شده با بادرنجبویه بیش از گروه های دیگر بود. استنتاج: مصرف خوراکی و موضعی عصاره بادرنجبویه، سبب گسترش شتاب ترمیم زخم و تأثیرات محافظت کنندگی قلبی می شود.