تحلیل گفتمان روشن فکران ایرانی درباره علوم جدید(از تأسیس دارالفنون تا تأسیس دانشگاه تهران)
چکیده
هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی ریشه مشکلات نهاد علم در ایران امروز با رجوع به مقطع تاریخی ورود علم به ایران و تلاش جهت فهم نگرش روشن فکران این دوره درباره پدیده جدیدالورود علم با روش تحلیل گفتمان و استفاده از نظریه پسااستعماری است. نتایج بهدست آمده از این تحقیق نشان می دهد شیوه مواجهه اولیه با این پدیده و ایدئولوژی روشن فکران را به سمتی سوق داد که درباره مبانی علوم جدید و نسبتی که این علوم میتواند با علوم سنتی برقرار کند سکوت شد. همچنین توجه به برخی علوم و به حاشیه رانده شدن برخی دیگر، سویهای ایدئولوژیک داشته و در مورد علوم انسانی باید گفت که اساساً انسان موضوع شناخت قرار نگرفته و نحوه نگرش در این دوره به اهداف و وظایف علوم انسانی، سبب شکل نگرفتن این علوم در این مقطع شد.