اثر تلقیح قارچ های میکوریزی و باکتری pseudomonas fluorescens بر رشد و زنده مانی گیاهچه های به دست آمده از کشت بافت انگور فرنگی خراسانی ( ribes khorasanicum saghafi & assadi)
چکیده
یکی از گونه های بومی و ارزشمند خراسان رضوی، انگور فرنگی خراسانی یا قره قات ( ribes khorasanicum saghafi & assadi) است که در ارتفاعات رشته کوه هزارمسجد در محدوده کوچکی از شهرستان های درگز و کلات به صورت توده های پراکنده وجود دارد. این گونه به دلیل دخالت های انسانی، نیاز اکولوژیکی زیاد و قوه نامیه کم بذر آن، در حال از بین رفتن است. هدف از پژوهش پیش رو بررسی نقش میکروارگانیسم های همزیست در بهبود رشد و زنده مانی گیاهچه های به دست آمده از کشت بافت قره قات بود. بدین منظور آزمایشی به صورت فاکتوریل و در قالب طرح کامل تصادفی انجام شد. تیمارها شامل قارچ میکوریزی (فاقد میکوریز، تلقیح گونه های rhizophagus intraradices، glomus mosseae، rhizophagus intraradices + glomus mosseaeو قارچ های جداسازی شده از رویشگاه) و تیمار باکتری (فاقد باکتری و تلقیح باکتری pseudomonas fluorescens) بودند. نتایج بررسی ها نشان داد که تلقیح باکتری باعث بهبود درصد زنده مانی، سطح تاج و تعداد برگ گیاهچه ها شد. همچنین تلقیح قارچ های میکوریزی استخراج شده از رویشگاه باعث بهبود درصد استقرار میکوریز در ریشه گیاهچه ها، درصد زنده مانی، ارتفاع، سطح تاج و تعداد برگ گیاهچه ها شد. ترکیب قارچ های میکوریزی rhizophagus intraradices +glomus mosseaeنیز باعث بهبود درصد زنده مانی نهال ها شد. در مجموع می توان گفت که تلقیح قارچ و باکتری باعث بهبود سازگاری گیاهچه ها به شرایط خارج شیشه شده است.