تأثیر سه نوع برنامة تمرینی مختلف (تمرین تناوبی، تمرین در گروهای کوچک و تمرین رقابتی) بر منتخبی از فاکتورهای آمادگی جسمانی فوتبالیست های آماتور

رستم علیزاده، مریم نورشاهی

چکیده

چکیده هدف از تحقیق حاضر، مقایسة تأثیر سه نوع برنامة تمرینی مختلف (تناوبی، بازی در گروه های کوچک و تمرین رقابتی) در میزان توان هوازی، چابکی، ظرفیّت بی هوازی، حدِّ اکثر و حدِّ اقل توان، شاخص خستگی و شاخص افت سرعت فوتبالیست های آماتور بود. تعداد 36 نفر با میانگین (قد 94/3±159 سانتی متر، وزن 08/4±96/55 کیلو گرم، سن 5/ ± 05/16سال) از بین بازیکنان فوتبال شهرستان آبدانان به صورت تصادفی انتخاب شدند و در سه گروه 12 نفره قرار گرفتند. تمرینات سه روز در هفته و به مدّت 6 هفته ادامةافت. تا حدِّ امکان، شدّت سه نوع برنامة تمرینی بر اساس ضربان قلب (95/0 ـ90/0) و زمان یکسان شد. از آزمون های 12دقیقه دوی کوپر، ایلی نویز و rast استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری anova یک طرفه و آزمون تعقیبی مقایسة زوج ها به روش bonferroni در سطح معنی داری 05/0> p استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرین تناوبی و تمرین اختصاصی در گروه­های کوچک باعث افزایش معنی داری vo2max، ظرفیّت بی هوازی حدِّ اکثر و حدِّ اقل توان وبهبود شاخص افت سرعت نسبت به روش تمرینات به شکل تمرین رقابتی شدند، متغیّر شاخص خستگی پس از 6 هفته در دو گروه تناوبی و بازی رقابتی بهبود معنی داری داشت؛ امّا بین این دو گروه، تفاوت آماری معنی دار نبود، فقط در گروه تمرینات اختصاصی پس از 6 هفته بیشتر شده بود (بهبود نیافت). متغیّر چابکی پس از 6 هفته در هر سه گروه بهبود معنی دار داشت، برای مقایسه بین سه گروه فقط بین گروه تمرین در گروه های کوچک و تمرین رقابتی از لحاظ آماری تفاوت معنی داری مشاهده شد. و در مقایسه بین گروه اختصاصی و تناوبی علی رغم کاهش بیشتر زمان در گروه اختصاصی، تفاوت معنی دار نبود. بدین ترتیب بر اساس نتایج تحقیق حاضر چون تمرین اختصاصی در گروه­های کوچک در مدّت یکسان، موجب بهبود بیشتر عوامل آمادگی جسمانی فوتبالیست های آماتور شد و همچنین این شرایط قابل تعمیم به مسابقه است، توصیه می شود که از این نوع تمرینات در برنامة آماده سازی تیم ها استفاده گردد.