سید علی صالحی، شعرِ گفتار و سمبولیسم
چکیده
سید علی صالحی، شناخته ¬شده¬ترین نماینده¬ی شعر گفتار است که در زبان محاوره، ظرفیت و قابلیت¬های تازه و شاعرانه¬ای را جُست¬و¬جو کرده¬است. شناختِ مناسبی که وی از زبان محاوره دارد و توفیقی که در بهره¬مندی خلاقانه از آن یافته، منجر به ارائه¬ی گونه¬ی تازه و متفاوتی از شعرِ نو شده که خواص گفتاری را به عنوان اصلی¬ترین مختصه¬ی خود، حفظ می کند. صالحی زبان عامیانه را به بستری برای کُنش¬های شاعرانه تبدیل کرده؛ طوری که شگردهای شعری و هنریِ او به صورتِ بخشی از زبان محاوره درآمده و از روابطِ این زبان تبعیت می¬کنند. صمیت، جذابیت و عاطفیِ بودن، مختصه¬هایی بارز در کلامِ صالحی هستند که به واسطه¬ی لحنِ تخاطبی و استفاده¬ی فراگیر او از شگردهای روایت و گفتار، مثلِ دیالوگ، تک¬گویی درونی و بیرونی، همچنین به کارگیری حالات و رفتارهای گفتاری، مانند لحنِ شکوه و شکایت، سفارش و توصیه، یادآوری، سرزنش و غیره به وجود آمده و ارتباطِ عاطفی و نزدیکی را با مخاطب دامن زده است. سمبولیسمِ صالحی در حقیقت، برآیندی از تلفیق بیانِ گفتاری و عناصر و نشانه¬هایی عینی و ذهنی است که عواطف و اندیشه¬های وی را نمایندگی می¬کند. در این مقاله، ضمنِ اشاره به ابعاد بهره¬مندی صالحی از امکانات و عناصر زبان گفتاری، کیفیت نمادپردازی و تکوینِ بیانِ سمبولیک وی در اشعارش تبیین شده¬است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- ناصر علیزاده — دانشگاه شهید مدنی آذربایجان/ هیات علمی
- عباس باقی نژاد — عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی ارومیه