جایگاه محله در توسعه پایدار شهر (مورد مطالعه: محله های منطقه ۱۰ شهرداری تهران)
چکیده
یکی از اهداف برنامهریزان شهری، ایجاد توسعه پایدار شهری و محلهای است. بدینصورتکه با ایجاد پایداری در محلهها می توان به پایداری در سطوح بالاتر و شهر رسید. هدف از این پژوهش، بررسی میزان پایداری محلههای منطقه 10 شهرداری تهران با استفاده از روش فازی است. بدینمنظور، از 86 شاخص در ابعاد کالبدی، اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی، خدماتی، زیست محیطی، بهداشتی- درمانی و حکمرانی شهری استفاده شده است. در این پژوهش، ابتدا در سیستم اطلاعات جغرافیایی با استفاده از تابع عضویت متناسب برای هر شاخص، عملیات فازیسازی انجام شد. سپس با تلفیق شاخصها، مقدار گامای معادل پایداری در هر بعد بهدست آمد. این مقدار در هر محله، عددی بین صفر و یک است که بسته به مقدار آن، میزان پایداری هر محله در محدوده ای تعریف شده است. در این پژوهش، محدودۀ صفر تا 1/0 برای مقادیر گاما، نمایانگر میزان پایداری خیلی ضعیف، 1/0 تا 4/0 پایداری ضعیف، 4/0 تا 5/0 پایداری متوسط متمایل به ضعیف، 5/0 تا 6/0 پایداری متوسط و 6/0 تا 1 پایداری قوی تعریف شده است. درادامه، برای مشخصشدن میزان پایداری کلی محلههای لایه های گامای ابعاد با عملگر فازی با هم تلفیق شدند و مقدار گامای معادل پایداری کلی محلهها تعیین شد. یافتهها نشان می دهد که پایداری محلههای این منطقه در سطوح متوسط، متوسط روبهضعیف و ضعیفی قرار دارند. محله سلسبیل شمالی با مقدار 5393/0 در وضعیتی متوسط واقع شده است که بهترین وضعیت را در بین محلهها دارد و بدترین وضعیت مربوط به محله هاشمی با مقدار 3082/0 است.