نگاهی جامعه شناسانه به مفهوم لباس در هنر معاصر با تکیه بر آرا بوردیو
چکیده
در نتیجه انفجار اطلاعات و گسترش ارتباطات و به دنبال آن جهانی شدن در دنیای امروز که با طرح مسأله عدم قطعیت و به پایان رسیدن دوران علم زدگی دریچهای نو به سوی انسان امروز باز شد و همین امر آغاز عصر پستمدرن را نوید داد. به دنبال آن هنر پستمدرن و لباس پست مدرن (لباس مفهومی) نیز شکل می گیرد. هنرمندان پست مدرن در این زمان با استفاده از تلفیق لباس با ویژگیهای هنرهای تجسمی، حالات و صفات انسانی، حرکات اندام و گاه توانایی های بازیگری، مفاهیم موردنظر خود را نمایان ساختهاند و به این صورت است که لباس به عنوان مفهومی هنری مدنظر قرار میگیرد. هدف اصلی این لباسها صرفاً پوشش بدن انسان نیست، بلکه نمایش صفات، احساسات و اندیشههای انسان است. مقاله حاضر تلاش دارد تا با استفاده از روش اسنادی و با رویکرد توصیفی- تحلیلی، به بررسی مفهوم لباس و تلقی لباس در هنر پست مدرن با تکیه بر نظریات جامعهشناس فرانسوی معاصر، پیر بوردیو بپردازد. نتایج پژوهش نشان میدهد لباس در آثار هنرمندان، بی واسطه یک اثر هنری و دارای بیان تلقی میشود که میتواند با مخاطب به دلیل نزدیکی با بدن و همراهی انسان در تمام ادوار تاریخی، به صورت ملموس ارتباط برقرار سازد؛ بنابراین شاهدیم که شکل تجسمی لباس در مقابل تفکر غالب کاربردی آن در تلاش برای کسب جایگاه در میدانی است که بوردیو آن را میدان قدرت مینامد؛ اما این ورود و تعریف ارایه شده جدید از لباس هنوز نتوانسته است در میدانهای قدرت هنری به علت کمبود حجم و مقدار سرمایه های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی از وضعیت مطلوب و درخوری برخوردار شود.