ارزیابی هیستوپاتولوژی عصار ه ی گرده ی گیاه لوئی بر التیام زخم تجربی تمام ضخامت در موش سوری
چکیده
از هزاران سال پیش از گیاهان به عنوان مادهی ترمیم دهندهی زخمها استفاده شده است. گیاه لوئی، بومی محیطهای تالابی همچون خوزستان است و به وفور قابل دسترس و استحصال میباشد. هدف این مطالعه بررسی اثر التیامی عصارهی گردهی گیاه لوئی بر التیام زخم تمام ضخامت موش سوری است. تعداد 36 سر موش سوری به 3 گروه 12 تایی شامل گروه کنترل سالین، گروه کنترل اسرین و گروه آزمایش (اسرین محتوی عصارهی گرده) تقسیم شدند. پس از بیهوشی، برداشت یک قطعه پوست به ابعاد 5/0×5/0 سانتیمتر از ناحیهی پشت گردن و بین دو کتف انجام شد. موضع عمل با سرم فیزیولوژی استریل تحت درمان قرار گرفت. این پروسه درمانی برای کلیه 12 سر موش پس از اجرای عملیات جراحی صورت گرفت و هر گروه به صورت روزانه یک بار درمان اختصاصی خود را دریافت کرد. به منظور تعیین مدت زمان درمان، هر یک از گروهها نیز به 3 گروه تقسیم شدند (گروه 7 و 14 و 21 روز). پس از خاتمه هر دورهی زمانی در هر گروه، پوست موضع زخم پس از آسانکشی هر موش، به همراه 5/0 سانتیمتر از پوست اطراف برداشته شد و به آزمایشگاه هیستوپاتولوژی ارسال شد. در پایان مطالعه میزان سلولهای تک هستهای، چند هستهای، فیبروبلاست و عروقزایی در گروه درمان کمتر از سایر گروهها بود (001/0p<). علیرغم کمتر بودن انقباض زخم در گروه درمان، این روند در روز 14 نسبت به سایر گروهها بیشتر بود (001/0p<). علیرغم این که در گروه درمان روند انقباض زخم با شدت کمتری آغاز شد ولی در ادامه شدت بیشتری نسبت به سایر گروهها داشت (001/0p<). بهبودی کامل زخم در روز 21 در تمامی گروهها مشاهده شد. در این مطالعه، کاربرد موضعی عصارهی دانهی گردهی لوئی تأثیر مثبتی بر مراحل ترمیم زخم در موش داشت و بنابراین شاید نقش سودمندی بر ترمیم زخم داشته باشد.