تأثیر تماس پوستی مادر و نوزاد بر اضطراب موقعیتی مادران بستری در بخش سزارین
چکیده
مقدمه : مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تماس پوستی مادر و نوزاد بر اضطراب موقعیتی مادران بستری در بخش سزارین بیمارستان شهید اکبر آبادی تهران انجام شده است. مواد و روشها: در یک کارآزمایی بالینی تعداد 60 مادر ایرانی با سابقه حداقل یک بار عمل سزارین بهطور تصادفی در دو گروه مداخله (اجرای تماس پوستی مادر و نوزاد) و شاهد قرار گرفتند. برای مادران در هر دو گروه، در شیفت صبح، 2 ساعت پس از عمل و پس از ورود به بخش سزارین، طبق روتین، مسکن تجویز میشد. در صورتیکه نمره درد مادران طبق معیار دیداری عددی ( vas ) کمتر یا مساوی 3 (3 ≤ ) بود، پرسشنامه اضطراب اسپیل برگر برای آنان تکمیل میشد. سپس در گروه مداخله، به مدت 30 دقیقه تماس پوستی اجرا میگردید. در هر دو گروه، 6 ساعت پس از مداخله، در صورتیکه نمره درد با استفاده از معیار vas کمتر یا مساوی 3 بود، مجددا ً پرسشنامه اسپیل برگر تکمیل میشد. نتایج: شش ساعت پس از اجرای مداخله، تفاوت آماری معناداری در میانگین نمره اضطراب مادران دو گروه وجود نداشت، اما شدت اضطراب مادران در گروه مداخله بهطور معناداری کمتر از گروه شاهد بود (037/0= p ). شش ساعت پس از اجرای تماس پوستی، میانگین نمره اضطراب مادران در گروه تماس پوستی بهطور معناداری کاهش یافته بود (002/0= p ). نتیجهگیری: نظر به نقش تداوم اضطراب مادر در بروز افسردگی پس از زایمان، و با توجه به نتایج این مطالعه لزوم استفاده از تماس پوستی مادر و نوزاد در بخشهای پس از زایمان، بهخصوص بخش سزارین روشن میگردد