بررسی وضعیت دسترسی جمعیت حاشیه نشین به خدمات بهداشتی درمانی در شهر شیراز
چکیده
مقدمه: حاشیهنشینی نوعی سکونت غیر رسمی بهصورت نا متعارف در حاشیه شهرها است که از کمترین امکانات رفاهی و خدماتی از جمله خدمات بهداشتی برخوردارند. هدف این مطالعه بررسی وضعیت دسترسی این افراد به خدمات بهداشتی و درمانی میباشد. مواد و روشها: جمعیت هدف در این مطالعه کلیه خانوارهای حاشیهنشین شهر شیراز بود که از این خانوارها یک نمونه 380 تایی به روش نمونهگیری طبقهبندی انتخاب گردید. اطلاعات در فرم مخصوص شامل اطلاعات دموگرافیک و نحوه دریافت خدمات بهداشتی جمع آوری شد. دادهها با استفاده ازروشهای آماری توصیفی تجزیه و تحلیل گردید. یافتهها: نتایج نشان داد که بعد خانوار در مناطق مذکور 5 است. از 380 خانوار مورد بررسی 75% (285 خانوار) از خانوارها دسترسی فیزیکی به مراکز بهداشتی درمانی دولتی را بین 10 تا30 دقیقه و بقیه این فاصله را بیش از 30 دقیقه عنوان کرده اند. میزان پوشش روشهای پیشگیری از بارداری 4/46% (51%-41%ci: 95%) برآورد شد. پوشش واکسیناسیون کودکان 98% (99%-97%ci: 95%) و پوشش واکسن هپاتیت جوانان 50% (55%-45%ci:95%) بود. نتیجهگیری: میزان عدم دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی خانوارهای حاشیهنشیان شهر شیراز (25%) در حد قابل قبولی نبود. همچنین استفاده و پوشش خدماتی هم چون تنظیم خانواده آنان در مقایسه با متوسط پوشش تنظیم خانواده روستاهای استان (81/67%) نیز پایینتر است (001/0p<). بنابراین علاوه بر دسترسی به خدمات، استفاده و همچنین ارایه خدمات به گروه هدف نیز حایز اهمیت است.