ارزیابی تراکم استخوانی در بیماران دچار سنگ کلیه؛ نقش هایپرکلسیوری در از دست رفتن استخوان: آیا محدودیت کلسیم در این بیماران لازم است ؟
چکیده
مقدمه: سنگهای ادراری شکایتی شایع در ارولوژی هستند. در این مطالعه وضعیت تراکم استخوانی در بیماران دچار سنگهای کلسیمی با گروه شاهد مقایسه شده و همچنین تراکم استخوانی مبتلایان به سنگهای ادراری بر حسب سن، جنس و نوع سنگ بررسی شده است. مواد و روشها: در 8 5 بیمار مبتلا به سنگ ادرای و 85 فرد سالم، متغیرهایی شامل سن، قد، وزن، نمایه توده بدنی، نتایج re sco-t و score -z حاصل از تراکم سنجی در دو ناحیهی کمر و گردن استخوان ران ثبت شد . میزان اوریک اسید، کلسیم، پتاسیم، سدیم، اوره، کراتینین، فسفر، آلکالن فسفاتاز و پاراتیروئید هورمون سرم نیز ارزیابی و ثبت شد. علاوه بر این، مقادیر ادرار 24 ساعته هر یک از بیماران مورد مطالعه از جهت کراتینین، اگزالات، سیترات، اسید اوریک، کلسیم، اوره و حجم کلی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: تراکم ماده معدنی استخوان ( bone mineral density ) در مهرههای کمری و گردن استخوان ران در بیماران مبتلا به سنگ ادراری بهطور معناداری کمتر گزارش شده است. این اختلاف پس از طبقهبندی بیماران و گروه شاهد به دو گروه هایپرکلسیوری و سطح طبیعی کلسیم ادراری نیز معنادار بود. طبق نتایج دانسیتومتری گردن استخوان ران و کمر، کاهش bmd (استئوپنی و استئوپروز) در زنان یائسه بهطور معناداری بیشتر گزارش شده است. نتیجهگیری: با توجه به عدم رابطه بین هایپرکلسیوری و از دست دادن استخوان و این نکته که محدودیت در کلسیم رژیم غذایی نه تنها ایجاد سنگ را کاهش نمیدهد بلکه باعث بر هم خوردن تعادل کلسیم و از دست رفتن استخوان میشود، بنابراین محدودیت کلسیم رژیم غذایی برای بیماران مبتلا به سنگ کلیه پیشنهاد نمیشود.