بررسی احتمال بقای یک ساله و عوامل مؤثر بر آن در بیماران سکته قلبی
چکیده
مقدمه: بیماریهای قلبی عروقی مهمترین عامل مرگومیر در اغلب کشورهای جهان شناخته شدهاند و طبق آمارهای رسمی، میزان مرگومیر ناشی از این پدیده در ایران رو به افزایش است. با توجه به نقش متغیرهای مختلف در روند بیماری، در این تحقیق تلاش شده مقدار احتمال بقای و ارتباط آن با متغیرهای مختلف مؤثر در میزان بقای بیماران مبتلا به سکته قلبی مورد مطالعه قرار گیرد. مواد و روشها: مطالعه انجام شده یک مطالعه همگروهی تاریخی میباشد که 113 بیمار بستری در بخش ccu بیمارستان امام حسین (ع) شاهرود با تشخیص سکته حاد قلبی در شش ماه دوم سال 1382 و 1383 را مورد بررسی قرار داده است. در این مطالعه ضمن بررسی سرانجام بیماری تا یکسال پس از سکته قلبی، اطلاعاتی در مورد سن، جنس، مصرف سیگار، سابقه دیابت، دریافت و عدم دریافت استرپتوکیناز نیز استخراج گردید و اثر آن بر سرانجام بیماری (outcome) با استفاده از روش حاصلضرب کاپلان- مایر بررسی شد. دادهها با استفاده از نرم افزار spss و epi-info آنالیز گردید. نتایج: میانگین سن بیماران 1/13 ± 9/63 سال بود. از این افراد تحت مطالعه، 6/64 درصد مرد و 9/23 درصد سیگاری بودهاند. 1/53 درصد سابقه فشار خون بالا، 8/24 درصد سابقه دیابت، 4/35 درصد سابقه بیماریهای ایسکمیک قلبی و 2/6 درصد نیز بلوک قلبی داشتهاند. در طی یکسال 36 نفر (9/36%) از بیماران بر اثر بیماری قلبی فوت نمودهاند. احتمال بقای یکساله در مردان 9/69% و در زنان 0/65% بوده که تفاوت معناداری را نشان نمیدهد. احتمال بقای یکساله در بیماران دریافتکننده استرپتوکیناز (6/81%) بهطور معناداری بالاتر از بیمارانی بود که استرپتوکیناز دریافت نکرده بودند این اختلاف پس از حذف اثر سیگار نیز معنادار بود (05/0> p ). نتیجهگیری: در این مطالعه مصرف استرپتوکیناز بهعنوان یک داروی ترومبولیتیک در میزان بقای بیماران مؤثر بوده در حالیکه جنسیت و سابقه بیماریهای ایسکمیک قبلی و دیابت در این بیماران بر احتمال بقای یکساله تأثیر ندارند.