ارزیابی و مقایسه تشخیص های کلینیکی و پاراکلینیکی واژنیت تریکومونایی در زنان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی شهرستان شاهرود
چکیده
مقدمه: تریکومونیاز یکی از بیماریهای منتقل شونده از راه جنسی است که عامل آن یک انگل فلاژلدار بهنام تریکوموناس واژینالیس میباشد و سومین علت شایع واژینیت است. این بیماری 180 میلیون زن را در تمام جهان و 2 تا 3 میلیون زن آمریکایی را در هر سال مبتلا میسازد. با توجه به شیوع بالای تریکومونا و هزینههای سرسام آور درمانی بر آن شدیم تا تشخیصهای کلینیکی و پاراکلینیکی را مورد ارزیابی و مقایسه قرار دهیم. مواد و روشها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی ـ تحلیلی است که بر روی 300 خانم مراجعهکننده با علایم عفونتهای واژینال انجام شده است. همزمان با معاینه فیزیکی با اسپی کولوم دو نمونه گسترش ترشحات ابتدا از آندوسرویکس و سپس اگزوسرویکس بر روی لام تهیه شد. سپس یک نمونه از ترشحات کلدوساک خلفی بیمار همراه با cotton soup گرفته و داخل لوله آزمایش حاوی سرم فیزیولوژی استریل قرار داده شد و پرسشنامه اول توسط کارشناس مامائی تکمیل شد و انجام آزمایشات پاپ اسمیر، اسمیر مرطوب و کشت و تکمیل پرسشنامه دوم توسط کارشناس آزمایشگاه انجام گردید. در انتها نتایج تشخیصهای بالینی، میکروب شناسی و سیتولوژی با هم مقایسه گردید و از طریق روشهای آماری شاخصهای حساسیت روشهای مختلف تشخیص مورد بررسی قرار گرفت. نتایج : نتایج پژوهش نشان دهنده آن بود که بیشترین سن شیوع واژنیت تریکومونایی با تشخیص بالینی 21 تا 35 سال (6/52%) و کمترین آن گروه سنی 20 سال و کمتر (3/10%) بوده است. براساس نتایج بالینی 78 مورد تریکومونا گزارش شده است در حالیکه در هیچ مورد از محیطهای کشت تریکومونا ثابت نشده است، نتایج نشان میدهد که روش تشخیص بالینی نسبت به کشت باعث 26% مثبت کاذب در تشخیص تریکومونا بوده و در محیط اسمیر مرطوب و پاپ اسمیر 1 مورد از تریکومونا ثابت شده است. نتایج نشان میدهد که روش تشخیص بالینی نسبت به اسمیر مرطوب و پاپ اسمیر 7/25% مثبت کاذب در تشخیص تریکومونا داشته است. نتیجه گیری : استفاده از پاراکلینیک همزمان با معاینات کلینیکی نقش مهمی را در تشخیص و درمان واژنیتها ایفا میکند و لذا بهمنظور اجتناب از تجویز غیرضروری دارو و پیشگیری از عوارض ناشی از مصرف داروها انجام برخی آزمایشات پاراکلینیکی در بیماران مشکوک توصیه میگردد.