تأثیر روان درمانی راه حل محور بر رضایت زناشویی در زوج های هر دو شاغل
چکیده
مقدمه: درمان راه حل محور یکی از انواع درمانهای کوتاه مدت است که بر یافتن راه حلها توسط مراجع با کمک درمانگر تأکید دارد. پژوهش حاضر بهمنظور بررسی اثر روان درمانی راه حل محور بر رضایت زناشویی زوجهای هردو شاغل صورت گرفته است. مواد و روشها: در این پژوهش از بین زوجین فرهنگی هر دو شاغل که حاضر به همکاری بودند پس از شرکت در پیش آزمون، 24 زوج انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند که گروه آزمایش 7 جلسه تحت درمان قرار گرفت. ابزار پژوهش عبارت است از پرسشنامهی رضایت زناشویی فرم تجدید نظر شده msi-r که توسط اشنایدر ساخته شده است. برای تجزیه و تحلیل دادهها علاوه بر استفاده از روشهای آمار توصیفی از آزمون تحلیل واریانس کرتهای خرد شده استفاده شده است. نتایج: متغیرهای مورد نظر (پرخاشگری- زمان با هم بودن- توافق درباره مسایل مالی– رضایت جنسی) با توجه به آزمون تحلیل واریانس کرتهای تقسیم شده و 01/0> p مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند که در هر چهار متغیر تفاوت معنیداری در سطوح مختلف متغیرهای آزمون (پیش آزمون– پس آزمون) مشاهده شد . نتیجهگیری: از نتایج چنین بهنظر میرسد که روان درمانی راه حل محور میتواند پرخاشگری و مشکلات جنسی زوجها را کاهش داده و باعث بهبود زمان با هم بودن و توافق درباره مسایل مالی آنها شود.