تاثیر فواصل متفاوت تمرین آسایی بر فرآیند تحکیم مبتنی بر ارتقا در حافظه حرکتی پنهان ورزشکاران معلول و جانباز
چکیده
چکیده اهداف: پژوهشگران معتقدند در فاصله استراحت به دنبال یادگیری، فرآیندهایی رخ می دهد که از طریق آنها مهارت های تمرین شده به ساختارهای حافظه بلندمدت انتقال می یابند که به آن فرآیند تحکیم می گویند. مطالعات زیادی تاثیر فواصل متفاوت تمرین آسایی را بر ایجاد فرآیند تحکیم در حافظه حرکتی بررسی نموده و به نتایج متناقضی دست یافته اند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر فواصل مختلف تمرین آسایی بر فرآیند تحکیم مبتنی بر ارتقا در حافظه پنهان حرکتی در ورزشکاران معلول و جانباز بود. ابزار و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 45 ورزشکار مرد معلول و جانباز جسمی- حرکتی شهر یزد در سال 1394 به صورت دردسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در سه گروه آزمایشی با فاصله تمرین آسایی 6، 24 و 72 ساعت قرار گرفتند. آزمون در دو مرحله اکتساب و یادداری و با استفاده از تکلیف زمان واکنش زنجیره ای متناوب صورت پذیرفت. داده ها توسط آزمون تحلیل واریانس دوعاملی با اندازه های تکراری، تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. یافته ها: در مرحله یادگیری مهارت، اثر اصلی گروه و اثر تعاملی گروه و بسته تمرینی معنی دار نبود، اما اثر اصلی بسته تمرینی به تنهایی معنی دار بود (002/0=p). در مرحله یادداری نیز اثر اصلی گروه و اثر تعاملی بسته تمرینی و گروه معنی دار نبود، ولی اثر اصلی بسته تمرینی معنی دار بود (001/0=p). هر سه گروه در بسته یادداری نسبت به بسته پنجم در مرحله اکتساب عملکرد بهتری داشتند. نتیجه گیری: ایجاد فاصله زمانی تمرین آسایی، به ویژه فاصله 72ساعته، بعد از مرحله تمرین و یادگیری مهارت می تواند منجر به ارتقای فرآیند تحکیم در حافظه حرکتی پنهان در ورزشکاران معلول و جانباز شود.