مقاله

مدل سازی برهم کنش اورتز و کفی با بافت نرم، استخوان ها، غضروف ها و تاندون ها در بیماری راه رفتن اسبی به روش اجزای محدود برای کاهش تنش در پای بیمار

چکیده

مقدمه: در این مطالعه، مدل(سه بعدی) اجزای محدود راه رفتن (به کمک) ارتوز (و با) توجه به اطلاعات سینتیکی بیماران نوروپاتیک مبتلا به راه رفتن اسبی برای بهینه سازی عملکرد ارتوز مچ پا از طریق کمینه کردن تنش در کف پای بیماران، اجرا شده است. مواد و روش ها: داده های سینتیکی مورد نیاز برای مدل از ثبت اطلاعات حرکتی بیمار توسط صفحه ی سنجش نیروی عکس العمل زمین و آنالیز آن توسط نرم افزار بیوور بدست آمده است. یافته ها: در این مدلسازی میزان تنش انتقال یافته به بافت نرم و استخوان ها در حین فاز استنس، در راه رفتن بیمار محاسبه و سپس تغییرات تنش در مفاصل، با در نظرگرفتن اثر ارتوز بررسی شده است. برخلاف تحقیقات قبلی، در این مدل تاثیر نقش ارتوز بر روی تنش تولیدی در استخوان ها و بافت نرم به صورت دینامیکی و پیوسته با زمان مدل سازی شده و همچنین تنش های تماسی بین کفی ارتوز و مچ پا در مدل سازی محاسبه شده است. بحث: کاهش تنش های تولیدی در کفی می تواند عملکرد ارتوز مچ پا را در راه رفتن غیرنرمال بهبود بخشیده و بهینه ترین کفی براساس اطلاعات فردی بیماران طراحی یا انتخاب گردد.

اسناد مشابه

  • مدل سازی بافت اسفنجی مهره ی ستون فقرات به منظور تخمین خطر شکست استخوانی در بیماری پوکی استخوان بر اساس چگالی و خصوصیات ریزساختاری استخوان اسفنجی

    مقالهjournal of modern rehabilitationمحمدرضا امجدی کاشانی، mohammad reza amjadi kashani m.sc of biomechanics, department of mechanical engineering, sharif university of technologyکارشناس ارشد بیومکانیک دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف آرش رزمجو، arash razmjoo phd of mechanics, department of mechanical engineering, tarbiat modares universityدکترای مهندسی مکانیک دانشکده ی مکانیک دانشگاه تربیت مدرس نوید ارجمند، navid arjmand assistant of biomechanics, department of mechanical engineering, sharif university of technologyاستادیار دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف کیخسرو فیروز بخش

    چکیده زمینه و هدف: امروزه یکی از مهم­ترین مسائل بهداشتی در جوامع به خصوص در میان سالمندان، پوکی استخوان می­باشد. کاهش چگالی استخوانی در بافت را تحت عنوان پوکی استخوان می­شناسند که موجب افزایش خطر شکستگی به علت کاهش استحکام و سفتی، در ساختارهای استخوانی می­گردد. یکی از نواحی مستعد