سنجش بهره وری بیمارستان های عمومی تأمین اجتماعی کشور با استفاده از شاخص مالمکوئیست در سال های ۱۳۸۸ -۱۳۸۵
چکیده
مقدمه: هدف اصلی بنگاههای اقتصادی همواره این بوده است که با حداقل منابع موجود، حداکثر ستاده را به دست آورند؛ این مسأله اشاره به بهبود کارایی و بهرهوری در بنگاه ها دارد. با آن ک ه سرمایه اصلی نظامهای بهداشتی و درمانی اعم از مالی و نیروی انسانی در بیمارستانها هزینه میشود، تا قبل از دهه 1980، مطالعات معدودی در زمینه کارایی و بهره وری بیمارستانی صورت گرفته بود. در سال های اخیر، تلاشهای بسیاری برای مقایسه عملکرد سیستمهای بهداشتی مشاهده می گردد. هدف این مطالعه، سنجش بهره وری بیمارستان‌های عمومی تأمین اجتماعی کشور بود. روش کـار: در این مطالعه، بهرهوری 64 بیمارستان عمومی تأمین اجتماعی کشور با استفاده از شاخص مالمکوئیست طی سال‌های 1388 -1385 و با رویکرد نهاده محور و با فرض بازدهی متغیر نسبت به مقیاس، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. از چهار نهاده ی تعداد تخت فعال، تعداد پرستار، پزشک و سایر پرسنل و چهار ستاده ی تعداد اعمال جراحی، تخت روز اشغالی، پذیرش سرپایی و بستری برای بررسی استفاده شد. دادهها توسط چک لیست مورد تأیید سازمان متبوع، جمعآوری و با استفاده از نرمافزار deap2 تحلیل شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار بهره وری کل عوامل تولید در بیمارستان‌های مورد مطالعه، به ترتیب 1 و 059/0، میانگین و انحراف معیار تغییرات کارایی فنی، به ترتیب 998/0 و 030/0، و میانگین و انحراف معیار تغییرات فن آوری، به ترتیب 002/1 و 045/0 به دست آمد. میانگین کارایی فنی خالص (مدیریتی)، 007/1 و میانگین کارایی مقیاس 991/0 و همچنین دامنه تغییر بهرهوری کل عوامل تولید در بین بیمارستان‌های مورد مطالعه 827/0 تا 22/1 بود. نتیجه گیری: تغییرات فن آوری به همراه تغییرات کارایی مدیریتی، بر بهرهوری کل عوامل اثر منفی، و تغییرات کارایی مقیاس و فنی بر آن اثر مثبت داشته است.