مقایسه تاثیر سیستم چند رسانه ای با روش گفتاری در انتخاب طرح درمان پروتز توسط بیماران: یک مطالعه کارآزمایی بالینی

قاسم امتی شبستری، gh. shabestari omati assistant professor, department of fixed prosthodontics, school of dentistry, tehran university of medical sciencesاستادیار گروه آموزشی پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی تهران رضا وحید، r. vahid assistant professor, department of fixed prosthodontics, manchester university, englandاستادیار گروه آموزشی پروتزهای دندانی، دانشگاه منچستر انگلستان مرضیه علی خاصی، m. ali khasi assistant professor, department of fixed prosthodontics, school of dentistry, tehran university of medical sciencesاستادیار گروه آموزشی پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی تهران آرش خجسته، a. khojaste assistant professor, department of oral and maxillofacial surgery, school of dentistry, shahid beheshti university of medical sciencesاستادیار گروه آموزشی جراحی فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی شهید بهشتی روشنک بقایی، r. baghai assistant professor, department of fixed prosthodontics, school of dentistry, tehran university of medical sciencesاستادیار گروه آموزشی پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی تهران

چکیده

زمینه و هدف: انتخاب یک طرح درمان مناسب یکی از قسمت های بحرانی درمان دندانپزشکی است. هدف این مطالعه مقایسه سیستم چند رسانه ایی و روش گفتاری در انتخاب طرح درمان پروتز توسط بیمار و زمان صرف شده بود.روش بررسی: 90 نفر به صورت تصادفی به 3 گروه 30 نفری تقسیم شدند. در گروه a بیماران یکبار با روش معمول و یک بار با روش چند رسانه ایی با شیوه های درمانی آشنا شدند و زمان تصمیم گیری بیماران در انتخاب نوع درمان در دو روش بر حسب ثانیه اندازه گیری شد. سپس بیماران در مورد رضایت از روش ارائه شده مورد بررسی قرار گرفتند. در آزمون دیگر گروه b فقط به شیوه معمول و گروه c فقط به روش چند رسانه ای مشاوره شدند. نتایج با استفاده از آزمون paired-t-test در گروه a و در گروه b و c از t-test و mann-whitney آنالیز شدند. یافته ها: زمان صرف شده در گروه a و نیز در بین گروه های b و c اختلاف معنی داری را بین دو روش معمول و روش چند رسانه ایی نشان داد (001/0p<).در گروه a و در بین گروه b و c رضایت بیمار از روش چند رسانه ایی بهتر بود ولی در مقایسه بین گروه b و c آموزش با روش چند رسانه ایی اختلاف معنی داری در انتخاب درمان ایجاد نکرد (08/0p=).نتیجه گیری: استفاده از روش چند رسانه ایی با توجه به برطرف ساختن بسیاری از ابهامات و شبهات بیمار و ایجاد محیطی جذاب برای وی توصیه می گردد.