بررسی قدرت ercp و ptc در تشخیص بیماریهای مجاری صفراوی و پانکراس

مینو شجاعی، minoo shojaei taleghani hospital, shaheed beheshti of medical sciences, tehran, iranدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان طالقانی صفر کورانلو، safar koranlo حسین الیاسی، hossein elyasi شیرین بی رنگ، shirin birang

چکیده

سابقه و هدف: با توجه به شیوع بیماری های مجاری صفراوی و پانکراس و عوارض شناخته شده آن و نیز جراحی کورکورانه در این زمینه و نظر به وجود گزارش های متفاوت از قدرت تشخیصی این دو روش و به منظور تعیین قدرت تشخیص ercp و ptc در بیماری های مجاری صفراوی و پانکراس این تحقیق در مراجعین به بیمارستان آیت الله طالقانی طی سال 1374 انجام گرفت. مواد و روش ها: پژوهش به روش کارآزمایی بالینی از نوع تشخیصی روی 44 نفر با علایم ایکتر انسدادی مراجعه نموده و موافقت خود را برای همکاری با طرح اعلام داشته و اندیکاسیون عمل جراحی داشتند، صورت پذیرفت. خصوصیات سنی، جنسی و علل مراجعه و نیز یافته های ercp و ptc از نظر وجود بیماری بررسی و در فرم اطلاعاتی شماره (1) ثبت گردید. نتیجه مشاهدات اتاق عمل و گزارش پاتولوژی از نظر اتیولوژی بیماری به صورت دوسوکور قطعی بیماری مجاری صفراوی در فرم اطلاعاتی شماره (2) ثبت شد. داده های فرم اطلاعاتی (1) و (2) طبقه بندی و میزان حساسیت، ویژگی، ارزش پیشگویی مثبت و منفی و نیز کارآیی آن تعیین گردید. یافته ها: از 44 نفر مورد بررسی به نسبت 45.5% زن و 54.5% مرد و در سنین 80-25 (متوسط 55) بودند و حدود 70% با علایم زردی یا درد ruq مراجعه کردند. حساسیت و ویژگی ercp به ترتیب 84 و 100 و کارآیی کلی آن 84% و در مورد ptc به ترتیب 90، 100 و 90 درصد بود. نتیجه گیری: انجام ercp و ptc می تواند در تشخیص بیماری مفید باشد، با توجه به سهولت انجام ptc در صورت متسع بودن مجاری صفراوی، ابتدا ptc و بعد ercp انجام گیرد. تحقیقات بیشتر برای بررسی قدرت تشخیص این دو روش، بررسی اتیولوژی هر یک از بیماری های پانکراس و سیستم صفراوی را توصیه می نماید.