اثر تمرین درمانی بر جابه جایی مرکز چرخش مهره های کمری در بیماران با کمردرد مزمن غیر اختصاصی
چکیده
زمینه: مرکز چرخش مهرههای کمری یکی از شاخصهای مهم در ارزیابی حرکتی مهرههای کمری است. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر تمرین درمانی بر جا به جایی مرکز چرخش مهرههای کمری در بیماران با کمر درد مزمن غیر اختصاصی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه مداخلهای در سال 1391 در بیمارستان شهید بهشتی بابل، بر روی30 بیمار با کمر درد مزمن غیر اختصاصی انجام شد که به طور تصادفی در دو گروه یکسان قرار گرفتند. گروه آزمایش تمرینهای ثبات دهنده و معمول و گروه شاهد تنها تمرینهای معمول را به مدت 8 هفته انجام دادند. رادیوگرافی بیماران در سه وضعیت فلکسیون، اکستانسیون و نوترال در قبل و بعد درمان انجام و متغیرهای زیر مقایسه شدند: اندازه مختصات مرکز چرخش مهرههای کمری در دو وضعیت اندازهگیری گلوبال (چرخش هر مهره نسبت به ساکروم) و نسبی (چرخش هر مهره نسبت به مهره پایینی) در سه قوس کامل فلکسیون- اکستانسیون، فلکسیون و اکستانسیون. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری تی زوج و مستقل تحلیل شدند. یافتهها: پس از درمان در قوس کامل حرکتی، اختلاف میانگین مختصات مرکز چرخش تنها در وضعیت نسبی در سطح مهره سوم کمری روی محور y بین دو گروه معنیدار شد. اختلاف میانگین جا به جایی مرکز چرخش طی قوس فلکسیون بر روی محور y در مهره سوم و پنجم کمری با اندازهگیری گلوبال و همچنین در سطح مهره پنجم روی محور y با اندازهگیری نسبی در بین دو گروه معنیدار شد. در قوس اکستانسوری در هیچکدام از حالتهای اندازهگیری گلوبال و نسبی اختلاف میانگین مختصات مرکز چرخش بین دوگروه به سطح معنیداری نرسید. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، پیشنهاد میشود برای ارزیابی تأثیر تمرینهای ثباتدهنده، میزان تغییرات مرکز چرخش مهرههای کمری به عنوان یک شاخص عینی بررسی شود.