مقایسه دقت توموگرافی خطی و سی تی اسکن جهت بررسی کمیت استخوان در درمان ایمپلنت
چکیده
زمینه: بررسی کمیت استخوان فک جهت جایگزینی دندانهای از دست رفته از مسایل مهم قبل از درمان است. هدف: مطالعه به منظور مقایسه دقت توموگرافی خطی و سیتیاسکن در اندازهگیریهای خطی بر روی نواحی مشخصی از فک پایین خشک انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه تحلیلی در سال 1390 بر روی 2 مندیبل خشک انجام شد که به طور کامل بیدندان بودند. 27 نقطه با استفاده از گوتاپرکای شماره 60 ، معین و تصاویر توموگراف ی با استفاده از دستگاه ® planmeca تهیه شد. در هر ناحیه 3 مقطع با ضخامت لایه وضوح 3 میلیمتر به دست آمد. برای تهیه کلیشههای سیتی از دستگاه spiral ct (general electronics®) استفاده و قطعههای اگزیال با ضخامت 7/0 میلیمتر تهیه شد. ارتفاع کلی فک پایین ، فاصله کرست تا لبه فوقانی کانال مندیبولار و پهنای فک پایین در نیمه میانی ارتفاع کانال عمود بر محور طولی در ه ر مقطع توموگرافی با استفاده از کولیس توسط دو متخصص رادیولوژی دهان اندازهگیری شد و از هر ناحیه میانگین مقادیر 3 مقطع ثبت گردید. اندازهگیریهای مشابه بر روی تصاویر سیتی نیز انجام شد. سپس فکها در محل نشانگرها، تحت برش قرار گرفتند و اندازهگیریهای مستقیم با استفاده از کولیس در هر قطعه به عنوان استاندارد طلایی انجام شد. دادهها با آزمونهای آماری ویلکاکسون و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافتهها: ضریب همبستگی بین دادههای دو مشاهدهگر در دو روش و در اکثر متغیرهای مورد مطالعه بالای 9/0 و فقط در مورد تعیین ارتفاع کلی در روش سیتی به میزان 6/0 بود . در تعیین فاصله کرست تا کانال و تعیین پهنا میان اندازهگیریهای به دست آمده از رو ش سیتی و اندازهگیریهای مستقیم، اختلاف به لحاظ آماری معنیدار بود. در مقایسه توموگرافی با اندازهگیریهای مستقیم، تنها در تعیین پهنا اختلاف معنیداری وجود داشت. در مقایسه اندازهگیریهای دو روش با یکدیگر در تعیین ارتفاع کلی نتایج اختلاف معنیداری میان دو روش نشان داد، در حالی که در مورد پهنا و فاصله کرست تا کانال اختلاف معنی دار نبود . نتیجهگیری: توموگرافی خطی در اندازهگیری فواصل عمودی در مکانهای ایمپلنتگذاری از دقت خوب و قابل مقایسه با سیتی برخوردار است و در موارد بیدندانی محدود به یک ناحیه، میتواند جایگزین مناسبی برای تصاوی ر سیتی جهت کاهش اشعه دریافتی بیمار باشد.