فراوانی و عوامل خطرساز دیابت به دنبال شروع درمان با گلوکوکورتیکوئید در مبتلایان به پمفیگوس ولگاریس در بیمارستان رازی تهران
نفیسه اسماعیلی، nafiseh esmaeili autoimmune bullous diseases research center, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات بیماری های اتوایمیون تاولی، بیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران طاهره سوری، tahereh soori department of infectious diseases, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه عفونی، دانشگاه علوم پزشکی تهران نوشین شیرزاد، nooshin shirzad endocrinology and metabolism research center, endocrinology and metabolism clinical sciences institute, endocrinology and metabolism research institute, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، پژوهشکده علوم بالینی غدد و متابولیسم، پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران مریم وحیدمقدم، maryam vahid-moghadam department of dermatology, tehran university of medical sciences, tehran, iran.گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی تهران عباس کریمی، abbas karimi autoimmune bullous diseases research center, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات بیماری های اتوایمیون تاولی، بیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران
چکیده
هدف: پمفیگوس ولگاریس شایع ترین بیماری تاولی خودایمنی است. درمان استاندارد بیماری پردنیزولون به همراه یک داروی کمکی سرکوبکننده ی ایمنی مثل آزاتیوپرین یا سیکلوفسفامید می باشد. حدود 5% تا 15% از مرگومیر بیماری به دلیل عوارض استروئیددرمانی است. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی و عوامل خطرساز دیابت ناشی از درمان با گلوکوکورتیکوئید در بیماران پمفیگوسی بستری شده در بیمارستان رازی طی سال های 1388 و 1389 بود. روش اجرا: در این مطالعه ی مقطعی، 177 بیمار با تشخیص اولیه ی پمفیگوس ولگاریس که برای اولین بار جهت دریافت درمان بستری شده بودند ازنظر سن، جنس، پرفشاری خون، شاخص توده ی بدنی (bmi)، سابقه ی خانوادگی دیابت، نوع داروهای مصرفی قبل و بعد درمان، مقادیر قند خون ناشتا، تری گلیسیرید، لیپوپروتئین با تراکم کم و لیپوپروتئین با تراکم زیاد در بدو بستری و طی سه هفته بعد از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: براساس مقدار قند خون ناشتا، طی سه هفته ارزیابی، 8/15% بیماران (29 بیمار) مبتلا به دیابت تشخیص داده شدند (05/0p ). نتیجه گیری: اندازه گیری قند خون ناشتا قبل از شروع درمان و طی سه هفته ی بستری، امکان تشخیص زودهنگام دیابت را در مبتلایان به بیماری خودایمنی تاولی تحت درمان با گلوکوکورتیکوئید امکان پذیر می کند. به علاوه بررسی عواملی مانند سن، bmi، hba1c و لیپوپروتئین با تراکم زیاد، سابقه ی مصرف داروی اعصاب در زمان بستری و طی درمان می تواند امکان اقدامات سریع تری را برای تشخیص و درمان دیابت ناشی از گلوکوکورتیکوئید فراهم سازد.
هدف: پمفیگوس‌ولگاریس شایعترین بیماری تاولی خودایمنی است. درمان استاندارد بیماری پردنیزولون به همراه یک داروی کمکی سرکوبکننده‌ی ایمنی مثل آزاتیوپرین یا سیکلوفسفامید می‌باشد. حدود 5% تا 15% از مرگومیر بیماری به‌دلیل عوارض استروئیددرمانی است. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی و عوامل
پمفیگوس وولگاریس، شایعترین بیماری تاولی خود ایمنی است. استروییدها درمان اصلی این بیماری هستند که دیابت یکی از مهمترین عوارض آنها محسوب می‌شود و سبب کاهش زود هنگام دوز استروئید و بکار گیری دیگر داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی و در موارد کمی موجب قطع مصرف آنها می‌شود. تعیین عوامل
مقالهمجله دیابت و متابولیسم ایرانمهین ولیخانی، mahin valikhani 1. razi hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iranبیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران محسن خوش نیت نیکو، mohsen khoshniat niko 2. endocrinology and metabolism research center, medical sciences/university of tehran, tehran, iranمرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران علی ناصر ترک، ali naser tork 1. razi hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iranبیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران
پمفیگوس وولگاریس، شایعترین بیماری تاولی خود ایمنی است. استروییدها درمان اصلی این بیماری هستند که دیابت یکی از مهمترین عوارض آنها محسوب می شود و سبب کاهش زود هنگام دوز استروئید و بکار گیری دیگر داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی و در موارد کمی موجب قطع مصرف آن ها می شود. تعیین عوامل