تأثیر اتصالات منفذدار (gap junction) نخاعی در کاهش و یا افزایش ادم التهابی پای موش صحرایی در حضور و غیاب دوزهای نرمال و بسیار کم مرفین
چکیده
سابقه و هدف: اتصالات منفذدار (gap junction=g.j) که مسیری برای عبور کاتیونها، پیامبرهای ثانویه و متابولیتهای کوچک بین سلولهای مجاور فرآهم میآورند، در سیستم اعصاب مرکزی از جمله نخاع شناسایی شدهاند. با توجه به اینکه کربنوکسالون یکی از پرکاربردترین مسدودکنندههای g.j است، این مطالعه به منظور به بررسی اهمیت g.jها در نخاع در ادم التهابی القاء شده توسط فرمالین به تنهایی و در حضور دوزهای نرمال و بسیار کم مرفین انجام شد. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی تعداد 49 سر موشصحرایی نر نژاد ویستار (200-180گرم) بجز کنترل به هفت گروه هفتتایی تقسیم شدند، ابتدا حیوانات بیهوش شده و با انجام جراحی وسط غشای اطلس-اکسی پیتال سوراخ کوچکی جهت عبور لوله پلی اتیلن ایجاد گردید. پس از طی دوران بهبودی جراحی کانولگذاری برای تجویز نخاعی(i.t) در سه دسته دریافتکننده داخل صفاقی سالین (i.p)، دوز نرمال مرفین (mg/kg, i.p10) و دوز بسیار کم مرفین (µg/kg, i.p1) قرار گرفتند و هر دسته به دو گروه هفتتایی تقسیم شد که یک گروه سالین (i.t) و دیگری کربنوکسالون (nm, i.t1) دریافت کردند. در هر گروه حجم ادم التهابی ناشی از تزریق ml 05/0 فرمالین 5/2% به کف پای حیوانات، یکساعت پس از تجویزها، به روش پلتیسمومتری سنجش شد. یافته ها: تجویز نخاعی کربنوکسالون ادم التهابی ناشی از فرمالین را کاهش داد (24/7±260)، (001/0p<). همچنین اثرات ضد التهابی دوز نرمال مرفین را افزود (12/20±220)، (01/0p<) و از طرف دیگر سبب کاهش و معکوس کردن اثرات پیشبرنده التهاب دوز بسیار کم مرفین شد (57/19±250)، (001/0p<). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اتصالات منفذدار احتمالاً با تسهیل آزادسازی عوامل التهابی از سلولهای گلیای نخاعی در روند التهاب نقش دارند، لذا احتمالاً انسداد آنها منجر به کاهش رهایش و انتقال عوامل التهابی در نخاع و بدنبال آن کاهش فرآیند ادم التهابی و همچنین تغییر اثر ضد التهابی/ پیش التهابی مرفین شده است