میزان بهبود خودبه خودی علایم سونوگرافیک مفصل ناپایدار لگن و عوامل مؤثر بر آن در نوزادان درمان نشده متولد مرکز آموزشی – درمانی کوثر قزوین (۸۷-۱۳۸۶)
چکیده
زمینه: با توجه به آمار نسبتاً زیاد دیسپلازی نموی مفصل لگن (ddh) در ایران و همچنین پرهیز از مشکلات ناشی از درمان زودهنگام، تأخیر در درمان و پی گیری بیماران جهت بررسی میزان بهبود خودبه خودی ضروری به نظر می رسد. هدف: مطالعه به منظور تعیین میزان بهبود خودبه خودی علایم سونوگرافیک ddhو عوامل مؤثر بر آن در نوزادان درمان نشده طی ماه اول بعد از تولد در مرکز آموزشی – درمانی کوثر قزوین انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه تحلیلی از فروردین 1386 تا فروردین 1387 در مرکز آموزشی – درمانی کوثر قزوین بر روی 2791 نوزاد انجام شد. در صورت مثبت بودن معاینه از نظر ddh، سونوگرافی انجام شد و در صورت مثبت بودن سونوگرافی، درمان یک ماه به تأخیر افتاده و معاینه و سونوگرافی مجدد انجام شد. داده ها با آزمون آماری مجذور کای تحلیل شدند. یافته ها: از 2791 نوزاد، 103 نوزاد معاینه فیزیکی مثبت داشتند که 23 نوزاد از مطالعه خارج شدند. 42 نوزاد سونوگرافی طبیعی و 38 نوزاد سونوگرافی مثبت داشتند. بعد از یک ماه، از مجموع 38 سونوگرافی مثبت، 35 مورد (1/92) بهبود خودبه خودی داشتند. جنسیت مؤنث، نمای بریچ و درگیری لگن چپ در معاینه بالینی باعث بروز بیش تر سونوگرافی مثبت شد. سن بالای مادر از عوامل عدم بهبود خودبه خودی بود. نتیجه گیری: تأخیر درمان ddh منجر به بهبود خودبه خودی و جلوگیری از بروز عوارضی همچون نکروزآواسکولار سر استخوان فمور و تحمیل هزینه های اضافی و بروز مشکلات عاطفی و روانی در والدین خواهد شد.