آسیب شناسی برنامه های آموزش مداوم در جامعه پزشکی ایران

عباس عبادی، abbas ebadi ph.d. candidate in nursing, instructor of medical surgical nursing dept., school of nursing, baghiatollah university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی دکترای پرستاری، مربی گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا... (عج)، تهران، ایران زهره ونکی، zohre vanaki ph.d. in nursing education, associate professor of nursing dept., school of medical sciences, tarbiat modares university,دکترای آموزش پرستاری، دانشیار گروه پرستاری، دانشکده پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران بتول نحریر، batool nahrir m.sc. in nursing, instructor of medical surgical nursing dept., school of nursing, baghiatallah university of medical sciences, tehran, iran,کارشناس ارشد پرستاری، مربی گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده پرستاری، دانشگاه پزشکی بقیه ا... (عج)، تهران، ایران داوود حکمت پو، davoud hekmatpou ph.d. candidate in nursing, instructor of medical surgical nursing dept., school of nursing, arak university of medical sciences, arak, iranدانشجوی دکترای پرستاری، مربی گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی اراک، ایران

چکیده

زمینه و هدف: آموزش مداوم به منظور ارائه دانش در حال گسترش، فنون جدید و جهت­دهی نوین برای تمام مراقبین بهداشتی حیاتی است امّا برای بهبود نحوه انجام و اثر بخش بودن آن تلاش­های فراوانی مورد نیاز است. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت آموزش مداوم جامعه پزشکی ایران بر اساس مرور مطالعات انجام شده در این زمینه صورت گرفت. روش­کار : در این مطالعه مروری نظام­دار کلیه منابع و مطالعات انجام شده در دسترس مورد بررسی قرار گرفت. عموماً مقالات چاپ شده یکی از سه محور 1) عوامل انگیزشی، 2) عوامل مرتبط با نیازسنجی و اولویت­های آموزشی و 3) عوامل مربوط به محتوی و روش اجرا را شامل بود. یافته­ها : براساس نتایج مطالعات مرور شده، از دیدگاه شرکت کنندگان، آموختن تازه­های علمی، اوّلین انتخاب و کسب امتیاز لازم در مرتبه بعدی قرار داشت، اکثر آنها معتقد به حذف امتیاز بازآموزی و ارائه مباحث بر اساس نیازهای شغلی بودند. بعضی از کارشناسان آموزش مداوم اذعان داشتند که نیازسنجی علمی جهت این برنامه­ها صورت نمی­گیرد. نتایج چندین مطالعه نیز نشان داد که روش غالب تدریس در برنامه­های آموزش مداوم سخنرانی است. نتیجه­گیری : علی­رغم نقاط مثبت قانون، در مجموع مشمولین برنامه، نحوه اجرای آن را در سطح متوسط ارزیابی کردند. لذا پیشنهاد می­شود ضمن به­کارگیری صحیح قوانین و دستورالعمل­های اجرایی، به منظور افزایش اثربخشی این برنامه­ها، نیازسنجی مستمر و دوره­ای، انجام ارزشیابی­های مجدد از طریق اهرم­هایی نظیر تمدید مدرک و مجوز، توسعه روش­های آموزش الکترونیکی، تربیت مدرسین زبده و اندازه­گیری اثربخشی برنامه­ها از طریق بررسی شاخص­های بهداشتی و ... انجام گیرد.