مقایسه ی تاثیر افزودن توپیرامات، در مقایسه با دارونما در کاهش علایم ترک در بیماران وابسته به اپیوئیدها

علیرضا علیرضا ظهیرالدین، alireza zahiroddin professor of psychiatry /behavioral sciences research center, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستاد گروه روانپزشکی / مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران حنیف حنیف صادقی، hanif sadeghi psychiatry assistant / department of psychiatry, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدستیار روانپزشکی / گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران جمال جمال شمس، jamal shams associate professor of psychiatry / behavioral sciences research center, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشیار روانپزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی امیر امیر رضایی اردانی، amir rezaei ardani assistant professor of psychiatry / sychiatry and behavioral sciences research center, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranاستادیار روانپزشکی / مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران علی علی نیکجو، ali nikjoo resident of psychiatry / department of psychiatry, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranدستیار روانپزشکی / گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران سپیده سپیده راجزی، sepideh rajazi ph.d. student in psychology / behavioral sciences research center, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی دوره دکترای روانشناسی / مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مهدیه مهدیه برهانی مغانی

چکیده

مقدمه: هدف از این مطالعه، ارزیابی میزان تاثیر توپیرامات در بیماران تحت درمان جهت کاهش علایم ترک اپیوئیدها می­باشد. روش­کار: در این کارآزمایی بالینی دو سوکور تصادفی شده در سال 1391 در شهر مشهد، درمان کمکی با توپیرامات در بیماران تحت سم­زدایی با درمان کمکی متادون با تجویز دارونما به مدت دو هفته مقایسه گردید. جامعه­ی آماری مطالعه شامل بیماران مرد مراجعه­کننده به مرکز اعتیاد بیمارستان روان­پزشکی ابن­سینا بود که به طور نمونه گیری در دسترس، 42 بیمار مرد بستری 19-59 ساله با تشخیص وابستگی به اپیوئید مطابق معیارهای چهارمین ویراست راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، انتخاب شده و در دو گروه دریافت تصادفی توپیرامات (100 میلی­گرم روزانه) یا دارونما به مدت دو هفته در شرایط دوسوکور قرار گرفتند. ابزار اندازه­گیری شدت علایم ترک، پرسش­نامه­ی علایم محرومیت از مواد مخدر بود که در پنج نوبت (روزهای 1، 3، 5، 7 و 14) انجام شد. داده­ها با آمار توصیفی، آزمون­های تحلیلی نظیر آنوا و نرم افزار spss تحلیل شدند. نتایج: در هر دو گروه، شدت علایم ترک، روند رو به کاهش معنی­داری داشت اما تفاوت معنی­داری در شدت علایم در بین دو گروه توپیرامات و دارونما دیده نشد (05/0p>). نتیجه­گیری: استفاده از توپیرامات (دوز 100 میلی­گرم روزانه به مدت دو هفته)در مقایسه با دارونما در کاهش علایم حاد خودابرازگرایانه در ترک اپیوئید تفاوت معنی­داری ندارد.