اثربخشی گروه درمانی شناختی-رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن بر کاهش نشانه های اضطرابی و بهبود سیستم های مغزی رفتاری مبتلایان به اختلال اضطراب
چکیده
مقدمه: اضطراب اجتماعی می تواند به عنوان یک هیجان منفی با الگوها و مولفههای منحصر به فردی از فعالیت سیستم های مغزی رفتاری در ارتباط باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن بر کاهش نشانه های اضطرابی و سیستم های مغزی رفتاری افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی است. روشکار: در این کارآزمایی بالینی (پیشآزمون و پسآزمون)، ۲۰ فرد 30-20سال با اختلال اضطراب اجتماعی مراجعهکننده طی سال 1392 به کلینیک دانشکدهی علوم تربیتی و روانشناسی با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و تصادفی در دو گروه مساوی آزمون و شاهد قرار گرفتند. گروه آزمون ۱۲ جلسه درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن را دریافت کردند و گروه شاهد در لیست انتظار قرار داشتند. مقیاس سنجش هراس اجتماعی و مقیاس سنجش گری-ویلسون و مصاحبهی ساختاریافته اختلالات اضطرابی adis_iv به عنوان ابزارهای ارزشیابی به کار گرفته شدند. داده ها با شاخص های توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری، توسط نرمافزار spss نسخهی 16 تحلیل شدند. یافتهها: گروه آزمون در نمرهی کل اضطراب اجتماعی شامل سه مولفهی ترس، اجتناب و ناراحتی فیزیولوژیکی در نمرات پسآزمون تفاوت معنیداری داشتند (001/0< p) و سیستم های مغزی رفتاری شامل سه مولفهی فعالساز رفتاری، بازداری رفتاری و جنگ و گریز در سیستم بازداری رفتاری کاهش معنیداری نسبت به گروه شاهد در پسآزمون نشان دادند (001/0< p). نتیجهگیری: درمان شناختی-رفتاری مبتنیبر الگوی هافمن در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی بر کاهش نشانه های اضطرابی و عملکرد سیستم بازداری رفتاری آنان موثر است.