اثر تمرینات نوروفیدبک بر میزان توجه ورزشکاران ماهر دو و میدانی

پیمان پیمان هاشمیان، peyman hashemian assistant professor of child and adolescent ‎psychiatry, psychiatry and behavioral ‎sciences research center, mashhad ‎university of medical sciencesاستادیار روان پزشکی کودک و نوجوان، مرکز ‏تحقیقات روان پزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه ‏علوم پزشکی مشهد احمد احمد فرخی، ahmad farrokhi associate professor of motor-behavior, ‎faculty of physical education and sport ‎sciences, tehran university ‎دانشیار رفتار حرکتی، دانشکده ی تربیت بدنی و ‏علوم ورزشی، دانشگاه تهران ‏ آرش آرش میری فر، arash mirifar m.sc. in physical education and sport ‎sciences, payam-e-noor university, branch ‎of south tehranکارشناسی ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی، ‏دانشگاه پیام نور، واحد تهران جنوب مریم مریم کیهانی، maryam ‎ keihani phd. student in motor‏ ‏behavior, faculty of ‎physical education and sport sciences, ‎ferdowsi university‏ ‏of mashhad internatinal ‎campus ‎دانشجوی دکترای رفتار-حرکتی، واحد بین الملل ‏دانشگاه فردوسی مشهد ‏ سید علیرضا سید علیرضا سجادی، alireza sadjadi assistant professor of psychiatry, psychiatry ‎and behavioral sciences research center, ‎mashhad university of medical sciencesاستادیار روان پزشکی، مرکز تحقیقات روان ‏پزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی ‏مشهد ‏

چکیده

مقدمه: از نوروفیدبک علاوه بر شناخت و درمان بیماری­ها، در بهبود کارآیی و افزایش کیفیت کار افراد سالم نیز استفاده می­شود. هدف این پژوهش بررسی تمرینات نوروفیدبک بر میزان توجه ورزشکاران دو و میدانی بود. روش­کار: این کارآزمایی بالینی به صورت پیش و پس­آزمون با گروه شاهد و ساختگی انجام شد. از میان ورزشکاران دو و میدانی مشهد در سال 1390، 36 نفر به صورت داوطلبانه و هدف­دار انتخاب و به صورت تصادفی در 3 گروه 12 نفری (آزمون، ساختگی و شاهد) قرار گرفتند. مداخله در قالب پروتکل افزایش بتا 1 در نواحی cz و fz در 12 جلسه اجرا شد. جهت سنجش میزان توجه از نرم­افزار آزمون توجه متمرکز و جهت تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، تحلیل واریانس یک­سویه و در صورت معنی­داری از آزمون تعقیبی lsd استفاده شد. یافته­ها: تحلیل واریانس یک­سویه، تفاوت معنی­داری بین تمرینات نوروفیدبک و افزایش میزان توجه ورزشکاران در گروه­های مختلف را نشان داد (002/0=p). بر اساس نتایج آزمون تعقیبی، اختلاف معنی­داری بین گروه­های آزمون با شاهد (0.003=p) و آزمون با ساختگی (0.002=p) می­باشد و در بین گروه­های ساختگی با شاهد (0.249) اختلاف معنی­داری دیده نشد. نتایج حاکی از ارتباط معنی­دار بین تمرینات و افزایش توجه در گروه آزمون بود (p<0.05). نتیجه­گیری: با توجه به تاثیر مثبت نوروفیدبک شاید بتوان از این روش به عنوان تمرینات مکمل و کمکی در هنگام آموزش مهارت­ها جهت افزایش یادگیری و بهبود توجه ورزشکاران استفاده نمود.