اثربخشی درمان چند وجهی لازاروس بر وضعیت ناتوانی گسترده در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان چند وجهی لازاروس بر وضعیت ناتوانی گستردهی بیماران مبتلا به مالتیپلاسکلروزیس بود. روشکار: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی میباشد که در سال 1388 در شهر قزوین انجام شد. تعدادی از بیماران مبتلا به مالتیپلاسکلروزیس به صورت در دسترس انتخاب شدند. پس از ارزیابیهای اولیه، 40 نفر از این بیماران به صورت جایگزینی تصادفی در دو گروه (20 نفر گروه آزمون و 20 نفر گروه شاهد) قرار گرفتند. 12 جلسهی 90 دقیقهای درمان چند وجهی لازاروس در طی 3 ماه در گروه آزمون به صورت گروهی انجام گرفت. از 20 نفر آزمودنی گروه آزمون، 16 نفر درمان را تکمیل کردند. وضعیت ناتوانی گستردهی بیماران (edss) قبل و بعد از درمان توسط یک متخصص بیماریهای مغز و اعصاب ارزیابی شد. دادهها با استفاده از آزمون یومنویتنی تحلیل شد. یافته ها: مقایسهی تفاوت وضعیت ناتوانی بیماران دو گروه نشان داد که درمان چند وجهی، اثر معنیداری بر کاهش نمرهی edss (035/0=p) و سیستمهای کنشوری رودهای-مثانهای (0005/0p<) و سربرال (014/0=p) داشته است. درمان مذکور، اثر معنیداری بر سیستمهای پیرامیدال و بینایی نداشت. نتیجه گیری: شیوهی درمان چند وجهی در کاهش میزان ناتوانی بیماران مبتلا به مالتیپلاسکلروزیس موثر است.