اثر ژلاتین ماتریکس استخوانی انسانی و پیوند خودی در ترمیم نقایص استخوان
چکیده
سابقه و هدف: استفاده از پیوندهای استخوانی روش معمول جراحان جهت جبران نقایص استخوانی بیماران می باشد. از آنجا که گرافت های استخوانی به طور پیشرونده در طی مراحل درمانی جذب می شوند و نیز امکان دسترسی آسان به آنها ممکن نیست، بنابراین استفاده از مواد مصنوعی جایگزین شونده از ارزش و کارآیی روزافزونی در جراحی برخوردار شده است. یکی از این مواد جایگزین استخوان، bmgاست که نوع انسانی این ماده برای اولین بار در کشور توسط متخصصین ایرانی تهیه شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی کیفیت و روند استخوان سازی با دو روش استفاده از bmg انسانی و استفاده از پیوند خودی در ترمیم نقایص استخوان پریتال حیوان آزمایشگاهی rat صورت گرفت.مواد و روشها: در مطالعه تجربی حاضر، از rat 12 نر بالغ از نژاد sprague dawley استفاده گردید. با استفاده از استخوان هومروس انسان تهیه شده از بانک پیوند بیمارستان امام خمینی نوع انسانی bmg تولید شد. دو سوراخ به قطر5mm و عمق2mm در دو سمت راست و چپ پاریتال rat ایجاد شد. bmg به طور تصادفی در یک سمت و پیوندهای خودی نیز که از سمت مقابل پاریتال rat ها برداشته شدند در سوراخ دیگر تعبیه گشت. سپس نمونه ها از نظر میزان و سرعت استخوان سازی، وجود التهاب، بافت فیبروز و غضروف با روش هیستولوژی بررسی شدند. جهت بررسی نتایج هیستولوژیک از آزمون wilcoxon-single rank استفاده شد.یافته ها: در هر دو گروه پیوند خودی و bmg، التهاب طی دوره های 7، 14، 24 و 60 روزه روند نزولی داشت. همچنین تشکیل استخوان با گذشت زمان در هر دو گروه ها از روز7-60 بیشتر شده بود و درصد استخوان ساخته شده در گروه bmg در روزهای 24، بیشتر از گروه پیوند خودی بود که نشان می داد bmg مانند پیوند خودی می تواند در ترمیم نقایص استخوانی موثر باشد. تفاوت معناداری از لحاظ نوع و میزان استخوان ساخته شده در روز 60 بین هر دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: سرعت ترمیم بافت استخوانی با bmg بیشتر بوده، از محدود شدن بازسازی در حواشی حفره ممانعت می شود. گرچه کیفیت استخوان ساخته شده توسط bmg و پیوند خودی یکسان است.